‘Mijn moeder vindt de naam van mijn man een beetje ‘voor simpele mensen’, heeft ze wel eens gezegd’

‘Ja, ze heeft het weleens gezegd, na een wijntje. Dat ze zijn naam niet zo vindt. Ik weet dat mijn moeder het niet slecht bedoelde. Ze is recht voor z’n raap, altijd al geweest. Maar toch bleef het hangen. Niet eens omdat ik me schaamde voor zijn naam — absoluut niet — maar omdat ik bang was dat ze hem meteen in een hokje stopte.

Mijn moeder vindt Danny een naam voor ‘simpele mensen’, grapt ze. Maar ze meent het ergens nog ook. Waarom? Omdat wij geld zat hebben? Past die naam dan niet bij onze familie?

Danny is allesbehalve “simpel”. Hij is lief, verantwoordelijk, grappig, werkt keihard en staat altijd voor iedereen klaar. En toch voelde ik me vanaf dat moment ongemakkelijk als ik zijn naam thuis liet vallen.

Het vooroordeel dat stiekem in onze cultuur zit

Laten we eerlijk zijn: bepaalde namen dragen nu eenmaal een bepaald imago met zich mee. Niet terecht, maar het gebeurt. Mijn moeder groeide op in een tijd waarin “Danny” een typische jongensnaam was in arbeidersgezinnen, en die stempel heeft ze nooit losgelaten.

Maar tijden veranderen. Mensen veranderen. En namen vooral.

Ik kende inmiddels genoeg succesvolle, lieve en slimme Danny’s om te weten hoe achterhaald die opmerking eigenlijk was.

Hoe vertel je je partner dat je moeder zoiets heeft gezegd?

Lang heb ik het niet durven vertellen. Ik wilde zijn gevoelens niet kwetsen. Want hoe zeg je tegen iemand: “Mijn moeder vindt dat jouw naam niet goed genoeg klinkt”?
Dat is niet iets wat je er even tussen neus en lippen doorgooit.

Maar op een avond, toen we samen op de bank zaten, heb ik het toch gezegd. En tot mijn verrassing lachte hij. Een beetje pijnlijke lach, maar toch.

Hij zei: “Ach, dat hoor ik vaker. Mensen hebben sneller een oordeel over namen dan over wie je eigenlijk bént.”

Hij nam het luchtiger op dan ik — zoals typisch Danny is.

De spanning tussen mijn moeder en hem

Mijn moeder bedoelt het echt niet kwaad. Ze is dol op mijn man, nu ze hem kent. Ze zegt zelfs dat ze het “niet zo had moeten zeggen”. Maar dat duurt even. Een gek vooroordeel kan zich hardnekkig vastbijten in iemands taal.

Maar Danny is geduldig. Hij laat met zijn daden zien wie hij is. En uiteindelijk zag mijn moeder dat ook.

Het grappige is: nu noemt ze hem soms zélf liefdevol “onze Danny”. Dan moet ik bijna lachen om hoe ironisch dat is.’