‘Onze vrienden beginnen altijd over ons leeftijdsverschil: ja, hij is 12 jaar ouder. Nou en?’

‘Het komt bijna altijd terloops. Alsof het een grapje is. Of een observatie die “toch wel gezegd mag worden”.

“Jij bent 34 en hij 46, toch?”
“Grappig hè, dat leeftijdsverschil.”
“Merk je dat eigenlijk?”

En elke keer denk ik hetzelfde:
Waarom begint iemand hier wéér over?

Alsof het ons definieert

We zijn al jaren samen. We delen een huis, een leven, onze drie gezonde kinderen, onze plannen, ruzies, vakanties en de dagelijkse chaos. Maar voor sommige vrienden lijkt dat allemaal bijzaak.

Wat ze vooral zien, is dat hij twaalf jaar ouder is.

Niet hoe we lachen.
Niet hoe goed we op elkaar zijn ingespeeld.
Niet hoe gelijkwaardig onze relatie voelt.

Nee. Dat getal.

De ondertoon die ik hoor (ook als hij niet wordt uitgesproken)

Wat me misschien nog het meest stoort, is niet de vraag zelf, maar wat eronder lijkt te zitten.

• Is het wel gelijkwaardig?

• Zit jij straks met een oudere man?

• Wil hij niet iets anders dan jij?

Alsof leeftijd automatisch een probleem is. Alsof liefde een houdbaarheidsdatum heeft zodra de jaartallen niet netjes naast elkaar liggen.

Wat ze niet zien

Wat ze niet zien, is dat hij juist rust brengt.
Dat ik niet “de jongere” ben die me laat leiden.
Dat we elkaar aanvullen op een manier die niets met leeftijd te maken heeft.

Ze zien niet dat:

• we evenveel inbrengen

• beslissingen samen nemen

• elkaar serieus nemen

Onze dynamiek past. Dat is wat telt.

Ja, we zijn ons bewust van het verschil

Natuurlijk weten we dat er twaalf jaar tussen zit. We zijn niet naïef. We hebben het erover gehad. Over later. Over ouder worden. Over energie, gezondheid, toekomstplannen.

Maar dat zijn onze gesprekken.
Niet iets waar vrienden steeds een grapje of kanttekening bij hoeven te plaatsen.

Soms voelt het als een oordeel vermomd als interesse

Ik merk dat ik me soms ga verdedigen, terwijl dat nergens voor nodig is. Dat ik uitleg geef, nuance aanbreng, voorbeelden noem.

En dan stop ik mezelf.

Want waarom zou ik uitleggen dat mijn relatie “klopt”?
Waarom zou liefde zich moeten verantwoorden?

Wat ik eigenlijk zou willen zeggen

Ik zou willen zeggen:

Ja, hij is twaalf jaar ouder.
Nee, dat maakt onze relatie niet minder.
Nee, ik voel me niet ondergeschikt.
Nee, we zijn geen uitzondering die elk moment kan instorten.

We zijn gewoon twee mensen die van elkaar houden.