‘Nietsvermoedend gaf ik mijn gezonde baby de naam van de ‘miskraam’ van mijn beste vriendin’

‘Ik weet nog precies wanneer ik het ontdekte. Niet meteen. Niet tijdens mijn zwangerschap. Niet bij de geboorte.

Maar later. Veel later.

En het moment waarop het kwartje viel, voelde alsof de grond even onder me wegzakte.

De naam voelde meteen goed

Toen ik zwanger was, kwam de naam bijna vanzelf. Hij stond niet op een lijstje. Ik had hem niet van Pinterest. Hij kwam ineens op, zacht maar zeker.

Ik zei hem hardop. Tegen mijn buik. Tegen mijn partner.
En alles in mij zei: dit is het.

We kozen de naam met liefde. Zonder bijbedoelingen. Zonder twijfel: onze Lily. Ik voelde me trots toen ik haar zo noemde.

Tot dat ene gesprek

We zaten samen aan tafel. Mijn beste vriendin en ik.
Tussen de koffie en het praten door viel haar blik even stil toen ik de naam van mijn baby noemde.

Ze glimlachte. Maar het was geen gewone glimlach.

En toen zei ze het. Zacht. Bijna achteloos.

“Dat was ook de naam die wij hadden uitgekozen… voor de baby die ik verloor.”

Het besef kwam keihard binnen

Mijn maag draaide om.
Ik wist het niet. Echt niet. Ze had het nooit verteld. Niet hardop, niet volledig.

Maar ineens voelde mijn onschuld irrelevant.
Alsof ik iets had afgenomen wat al zo breekbaar was geweest.

Ik wilde meteen uitleggen. Verontschuldigen. Terug in de tijd. Maar geen enkel woord voelde groot genoeg en het zal helaas altijd iets zijn wat tussen ons in staat, al kon ik het niet weten…’

Het ingewikkelde was dit:
Ik had niets verkeerd gedaan. En toch voelde het alsof ik dat wel had.

Ik had geen naam “gestolen”.
Ik had geen rekening gehouden met iets wat ik niet wist.

Maar verdriet kent geen logica. En rouw geen schema.

Dus zat ik daar, met mijn gezonde baby, en een knoop in mijn borst omdat mijn geluk onbedoeld aan haar pijn raakte…’