Moet je je kinderen naast Sinterklaas ook nog vertellen dat de Kerstman bestaat?

Ik dacht altijd dat het ouderschap vooral bestond uit luiers, slaapjes en boterhammen smeren. Maar zodra december begint, verandert mijn huis in een soort moreel mijnenveld vol vragen waar ik nooit op voorbereid was. De grootste vraag van dit jaar: moet ik mijn kinderen, naast Sinterklaas, óók laten geloven in de Kerstman?

Het begon toen mijn oudste thuiskwam uit school en heel casual zei:
“Mama, bij Finn komt de Kerstman in de nacht cadeautjes brengen. Doet ’ie dat hier ook?”

En daar stond ik. Met een pan pannenkoeken in mijn hand en een hartslag alsof ik op het punt stond een examen te maken.

Ik was nooit van plan om er nóg een man met een baard bij te verzinnen

Sinterklaas vind ik al een hele operatie: de intocht, schoentjes vullen, pakjesavond, het Grote Boek, de verhalen, de spanning…

En net wanneer alles weer rustig wordt, moet ik blijkbaar óók een verhaal klaar hebben over een Amerikaanse kerstopa die door de lucht vliegt met rendieren die kunnen praten?

Ik vroeg me af: is dit leuker voor de kinderen, of maak ik het mezelf vooral moeilijk?

Twee tradities, twee verhalen, twee keer dezelfde vragen

Wat ik vooral merkte: kinderen zijn slim. Heel slim.
Mijn dochter keek me de week na Sinterklaas al achterdochtig aan en vroeg:
“Maar mama… als Sinterklaas door de schoorsteen komt, hoe past de Kerstman er dan óók nog door?”

Tja.
Goede vraag.

Het voelde alsof ik dubbel creatief moest zijn om alles in elkaar te laten passen. En eerlijk: soms vond ik het een beetje verwarrend voor ze — maar vooral voor mij.

Maar toen gebeurde er iets dat ik niet had verwacht

Op een avond keek ik hoe ze naar een kerstfilm zaten te kijken. Van die typische sneeuwpret, warme lichtjes en een vrolijke Kerstman met een buik die je spontaan hongerig maakt naar chocolademelk.

Mijn kinderen zaten ademloos te kijken.
Niet omdat ze cadeaus verwachtten.
Maar omdat het magisch voelde.

Dat was het moment waarop ik besefte: het gaat niet om de logistiek, of om wat ‘hoort’ in Nederland. Het gaat om de verbeelding. Om dat korte stukje jeugd waarin alles nog mogelijk is — zelfs een vliegend rendier.

Mijn keuze: wel laten bestaan, maar op onze eigen manier

Ik besloot: ja, bij ons bestaat de Kerstman ook.
Maar anders dan Sinterklaas.

• Geen grote zak met cadeaus.

• Geen wekenlange spanning.

• Geen geheimzinnige bezoeken ’s nachts.

• Gewoon één klein cadeautje onder de boom, als symbool van gezelligheid en samen zijn.

De Kerstman is hier geen tweede Sinterklaas, maar een soort vriendelijke toevoeging aan de decemberwarmte.
En dat werkt.
Mijn kinderen vinden het geweldig — en ik houd overzicht.

Wat ik ervan heb geleerd

Je hoeft niet te kiezen tussen Sinterklaas of de Kerstman.
Je hoeft ze niet allebei volledig te omarmen.
En je hoeft al helemaal niet mee te gaan in wat anderen doen.

Je mag december gewoon vormgeven zoals het bij jouw gezin past.

En eerlijk?
Die twinkel in hun ogen als ze vragen of de Kerstman al bijna wegvliegt…
daar smelt ik toch elke keer weer van.