‘Mijn moeder heeft per ongeluk gezegd dat ze de namen van de kinderen van mijn zus mooier en chiquer vindt’

‘Ze bedoelde het niet zo. Dat weet ik. Echt. Maar ze zei het wel.

We zaten aan de keukentafel. Koffie, kruimels, kinderen die door elkaar praatten. Het gesprek ging over namen — hoe verzin je ze, hoe passen ze bij een kind, hoe sommige namen ineens overal opduiken.

En toen zei mijn moeder, bijna terloops:
“Ja, de namen van de kinderen van je zus vind ik wel echt heel mooi. Net wat chiquer. Charlotte en Alexander, zo tijdloos en altijd goed.”

Chiquer.

Ze lachte er een beetje bij. Alsof het een onschuldige observatie was. Alsof het niets betekende.

Maar ik voelde het meteen, die van mij vindt ze te modern.

Want wat zegt ze nou eigenlijk?

Ze noemde geen namen van mijn kinderen. Ze zei niet dat ze die lelijk vond. Ze zei niets expliciet verkeerds.

En toch hoorde ik het tussen de regels door:

• Dat de namen van mijn kinderen minder zijn

• Dat mijn smaak blijkbaar eenvoudiger is

• Dat ik iets heb gekozen dat nét niet “af” voelt

Het is wonderlijk hoe één woord zoveel kan doen. Ze vindt namelijk dat mijn kinderen: Belle, Moos en Mae, een te hippe naam hebben gekregen.

Het is niets wat je kunt aanwijzen als fout, maar het voelt als een constante vergelijking die ik nooit heb aangevraagd.

Waarom raakt dit me zo diep?

Omdat namen niet zomaar namen zijn.

Ik heb maanden nagedacht. Namen hardop geoefend. Ze uitgesproken terwijl ik zwanger was. Ze gekozen vanuit gevoel, niet vanuit status of uitstraling.

Die naam is mijn kind.

En als iemand — zeker mijn moeder — daar een waardeoordeel aan hangt, voelt dat alsof ze iets zegt over mijn keuzes. Over mij.

Maar het is mijn moeder.
En ze is ook oma.
En ik wil geen drama.

Dus ik slik het in. Lach mee. Doe alsof het niets doet.’