‘Mijn dochter klaagt dat haar originele naam een korte meisjesnaam voor losers is’
Ik had er nooit bij stilgestaan dat een naam ook iets kan worden waar je je voor schaamt. Tot mijn dochter het zei.
We zaten aan tafel, nietsvermoedend. Ze schoof haar bord een beetje weg, keek me aan en zei: “Mam… mijn naam is echt een korte meisjesnaam voor losers.”
Ik lachte eerst. Omdat ik dacht dat het een grap was. Dat was het niet.
Die naam waar ik zo trots op was
Ik had haar naam met zorg gekozen. Geen top-10 naam. Niet te ingewikkeld: Janna.
Stoer en zacht tegelijk, vond ik. Origineel, maar niet raar. Precies goed.
Ik had me haar hele leven voorgesteld met die naam. Op een rapport. Op een sportveld. Later, als volwassen vrouw.
En nu zat ze daar — mijn dochter — diezelfde naam met één zin volledig onderuit te halen.
Wanneer je kind je spiegel wordt
Ik voelde me aangevallen. En dat vond ik nog het meest gênant.
Want dit ging niet over mij. Dit ging over haar.
Maar toch: ik had die korte en apartere naam gekozen.
Ik had gedacht: dit past bij haar.
En ineens voelde het alsof ik haar iets had aangedaan waar ze nu mee moest leven.
De wereld waarin namen iets betekenen
Ze legde het uit. Dat meisjes in haar klas lange, “mooie” namen hebben. Dat korte namen “saai” zijn. Of erger nog: kinderachtig.
Ik hoorde haar praten en besefte: dit gaat niet over letters.
Dit gaat over erbij horen. Over gezien worden. Over niet buiten de groep vallen.
En ja — kinderen kunnen meedogenloos zijn in hoe ze dat benoemen. Het is inderdaad geen Charlotte of Mila of Emma.
Wat zeg je dan als ouder?
Ik wilde haar overtuigen. Zeggen dat haar naam sterk is. Tijdloos. Dat succesvolle vrouwen ook korte namen hebben. Dat het nergens op slaat.
Maar ze keek me aan met die blik die zegt: jij snapt het niet.
Dus zei ik iets anders.
Dat ik het moeilijk vind om te horen.
Dat ik haar naam mooi vind, maar dat zij mag voelen wat zij voelt.
En dat een naam niet bepaalt wie je bent — maar dat het wél zwaar kan voelen als hij niet bij je past.
Misschien hoort dit erbij
Misschien is dit zo’n fase waarin alles wat je van je ouders hebt gekregen even verdacht is.
Misschien gaat het over loskomen. Over zelf kiezen. Over je eigen verhaal schrijven.
En misschien — heel misschien — gaat ze haar naam later weer anders zien.
