‘Mijn autistische dochter (7) kan niet langer bij ons thuis wonen en hoe pijnlijk ook, het is beter voor iedereen’

‘Dit is niet het soort zin dat je ooit denkt te zullen opschrijven. Niet als moeder van een autistische dochter. Nooit. Je kind dat niet bij je woont, je jonge kind… Het sloopt me mentaal.

En toch is dit onze werkelijkheid: mijn dochter van zeven, autistisch, woont niet langer bij ons thuis.

Het voelt alsof ik faal door het hardop te zeggen. Alsof ik mezelf moet verdedigen, nog vóór iemand iets heeft gevraagd.

Ze is niet “te moeilijk”

Laat ik dat meteen zeggen.
Mijn dochter is niet lastig. Niet fout. Niet kapot.
Ze is lief, slim, grappig en ongelooflijk gevoelig. Ze ziet dingen die anderen missen. Ze voelt alles — en juist dat maakt het zo zwaar.

Haar hoofd staat nooit uit.
Haar lichaam staat altijd op scherp.
Elke prikkel komt binnen alsof hij geen filter heeft gehad.

En ons huis… hoe warm en liefdevol ook… werd voor haar geen veilige plek meer.

Het ging niet in één keer mis

Dit besluit kwam niet plotseling. Het was geen crisismoment van één slechte dag. Het was een lange, langzame optelsom van signalen die steeds luider werden.

• Slapeloze nachten

• Woede-uitbarstingen waar ze zelf doodmoe van werd

• Angst die haar volledig overnam

• Dagelijkse overprikkeling

• Wij die steeds minder konden helpen

We deden alles wat we konden. Begeleiding, schema’s, rust, structuur, gesprekken.
Maar hoe harder wij probeerden het thuis passend te maken, hoe duidelijker het werd: dit huis kon haar niet meer dragen.

Wat niemand ziet

Wat mensen vaak niet zien, is dat zo’n situatie niet alleen het kind raakt.
Het raakt iedereen.

• Haar broers/zussen, die constant op eieren lopen

• Ons als ouders, die uitgeput raken

• Het gezin als geheel, dat langzaam verkrampt

We waren geen gezin meer, maar een noodplan.

En het pijnlijkste: zij voelde dat.
Ze voelde dat ze “te veel” was — terwijl dat nooit zo mocht zijn.

De beslissing die je hart breekt

Toen het voorstel kwam dat ze ergens anders zou wonen — een plek met gespecialiseerde begeleiding, rust, voorspelbaarheid — voelde het alsof de grond onder me wegzakte.

Welke moeder laat haar kind gaan?

Maar welke moeder blijft vasthouden, terwijl ze ziet dat haar kind langzaam kapotgaat?

Het moment dat ik wist dat dit misschien juist liefde was, was toen ik haar zag ontspannen op die andere plek.
Voor het eerst in maanden sliep ze.
Voor het eerst lachte ze zonder spanning in haar schouders.
Voor het eerst hoefde ze niet voortdurend te vechten.

Het schuldgevoel blijft bij mijn autistische dochter

Laat ik eerlijk zijn:
het schuldgevoel verdwijnt niet.

Ik mis haar elke dag.
Ik mis haar aanwezigheid, haar stem, haar spullen die overal lagen.
Ik mis het moederen in de kleine dingen.

En toch weet ik: dit is beter voor haar.
En ja — ook voor ons.

Dat voelt tegenstrijdig.
Maar liefde is soms niet samenblijven.
Liefde is soms loslaten, terwijl alles in je schreeuwt dat je dat niet wilt.

Wat ik hoop dat mensen begrijpen

Ik hoop dat mensen stoppen met denken in zwart-wit.
Dat ze begrijpen dat “niet thuis wonen” niet betekent “niet gewenst zijn”.
Dat zorg soms betekent dat je erkent waar je grenzen liggen — ook als ouder.

Mijn dochter is niet weg.
Ze is niet verlaten.
Ze is op een plek waar ze kan ademen.

En ik blijf haar moeder. Elke dag. En mijn hart bloedt, elke dag, een beetje, om het gemis’.