‘Mensen zeggen constant dat mijn dochter niet op mij lijkt en daar zit ik mee’
“Ze lijkt echt totaal niet op jou.”
Ik hoor het regelmatig. Op verjaardagen, tijdens bezoekjes van familie, soms zelfs van mensen die mijn dochter nog maar net kennen. Eerst lachte ik er een beetje om. Inmiddels merk ik dat de opmerking steeds meer met me doet.
Want hoe vaak iemand het ook zegt, het blijft toch ergens hangen.
Mijn dochter heeft inderdaad andere trekken dan ik. Ze heeft een heel ander gezicht, een andere kleur ogen en ook haar haar lijkt totaal niet op dat van mij. Als we naast elkaar staan, hoor ik dan ook regelmatig dat ze ‘echt op haar vader lijkt’.
En natuurlijk weet ik dat dat helemaal niet erg is.
Toch raakt het me.
‘Op wie lijkt ze dan?’
Het begon eigenlijk onschuldig. Iemand zei een keer: “Wat een mooi meisje, ze lijkt precies op haar vader.”
Ik lachte en zei iets als: “Ja, dat hoor ik vaker.”
Maar daarna kwam de opmerking steeds terug.
“Ze heeft echt helemaal niets van jou.”
“Je zou bijna denken dat ze niet jouw dochter is.”
“Ze heeft duidelijk de genen van haar vader gekregen.”
Die laatste opmerkingen worden meestal als grapje gemaakt. En ik weet ook dat mensen er niets verkeerds mee bedoelen. Maar ondertussen ben ik steeds meer gaan letten op de verschillen tussen mijn dochter en mij.
Als ik foto’s van ons samen bekijk, zoek ik automatisch naar iets van mezelf in haar gezicht.
Haar ogen misschien?
De vorm van haar neus?
Een klein lachje?
Iets waarvan ik kan denken: kijk, dát heeft ze van mij.
Het gaat me eigenlijk helemaal niet om haar uiterlijk
Dat is misschien nog wel het lastigste om uit te leggen.
Ik ben niet verdrietig omdat mijn dochter niet mijn ogen of mijn neus heeft. Ik vind haar prachtig zoals ze is. Ik zou haar uiterlijk voor geen goud willen veranderen.
Waar ik mee zit, is vooral het gevoel achter die opmerkingen.
Alsof iedereen steeds benadrukt dat zij anders is dan ik.
En misschien klinkt dat heel gek, maar als moeder kan dat soms onverwacht gevoelig liggen.
Je draagt je kind maandenlang bij je. Je leeft er tijdens de zwangerschap naartoe. Daarna houd je haar voor het eerst vast en ineens is daar dat kleine mensje dat zo ontzettend bij jou hoort.
Misschien verwacht je dan onbewust dat je iets van jezelf terugziet.
Niet alleen in haar gezicht, maar misschien ook in haar manier van doen.
Gelukkig zie ik mezelf soms toch in haar
Hoe ouder mijn dochter wordt, hoe meer ik ontdek dat gelijkenis helemaal niet alleen over uiterlijk gaat.
Soms trekt ze een bepaalde gezichtsuitdrukking en denk ik ineens: die heb ik ook.
Als ze ergens heel enthousiast over vertelt, herken ik mezelf.
En soms hoor ik haar iets zeggen waarvan ik denk: o jee, dat is precies wat ik ook zou zeggen.
Dat zijn de momenten waarop ik besef dat een moeder-dochterband helemaal niet zichtbaar hoeft te zijn op een foto.
Misschien lijkt ze qua uiterlijk vooral op haar vader. Misschien heeft ze mijn ogen niet en is haar gezicht totaal anders dan het mijne.
Maar ondertussen kan ze wel mijn manier van lachen hebben.
Mijn koppigheid.
Mijn gevoel voor humor.
Of juist een bepaalde gevoeligheid die ik herken omdat ik die zelf ook heb.
Toch zou ik willen dat mensen het soms gewoon laten
Ik hoef eigenlijk helemaal niet te horen op wie mijn dochter lijkt.
Ze hoeft niet mijn mini-me te zijn.
En ze hoeft ook niet op haar vader te lijken om bijzonder te zijn.
Misschien is dat wel wat ik inmiddels probeer los te laten. Mijn dochter is geen combinatie van mijn gezicht en dat van haar vader die door anderen beoordeeld moet worden.
Ze is gewoon zichzelf.
En misschien is het mooiste dat ik uiteindelijk niet wil dat mensen zeggen: “Wat lijkt ze op jou.”
Ik wil dat ze later zelfverzekerd naar zichzelf kan kijken en denkt: dit ben ik.
En als iemand ondertussen tóch zegt dat ze totaal niet op mij lijkt?
Dan glimlach ik.
Want ik weet inmiddels dat een kind op veel meer manieren op je kan lijken dan alleen in de spiegel.
