‘Je kunt ook doorslaan met een originele naam voor je kind… deze meisjesnaam kun je toch niet uitspreken?’

‘Ik dacht altijd dat ik best open-minded was als het om kindernamen ging. Echt. Ik ben niet iemand die vindt dat elk meisje Emma of Sophie moet heten. Een beetje creativiteit vind ik juist leuk. Maar laatst hoorde ik een meisjesnaam op het schoolplein waarvan ik dacht: Eh… dit is geen originaliteit meer. Dit is een spraak-escaperoom.

Het gebeurde terwijl ik stond te wachten op mijn dochter. Naast me stond een moeder die ik vaag kende, de soort moeder die altijd perfect opgemaakt is en waar nooit één broodkorst op haar jas zit. Ze zwaaide enthousiast en riep:

“Kom je, Xoëlynn?”
(En ik zweer: ik weet nog steeds niet hoe ik het moet uitspreken. Zóo-lin? Kso-elien? Zjee-lyn?)

Ik zei, ‘oh wat een originele naam! Een variant op Zoë.’ Toen zei ze: ‘Ja, maar dan met een X. Om het nog lekker ingewikkelder te maken’, met een knipoog. Oké, dacht ik. Best leuk. Maar wat als je dochter straks 30 jaar is?

Ik vond het oprecht een beetje zielig

Niet omdat het geen mooie naam zou kunnen zijn, maar omdat je als kind toch al genoeg uitdagingen hebt zonder dat je je hele leven moet uitleggen hoe je heet.

En ja, ik besef heus dat het niet mijn zaak is. Dat de naam vast betekenisvol is, of dat de ouders hem prachtig vinden. Maar ergens dacht ik wel:

Je kunt als ouder óók een beetje doorslaan in originaliteit.

Een unieke naam is leuk, maar niet als niemand hem kan zeggen zonder YouTube-tutorial.

Misschien ben ik zelf gewoon behoudend

Mijn eigen kinderen hebben vrij simpele, duidelijk uit te spreken namen. Bibi, Hannah en Levi. Namen waarvan ik zeker weet dat een juf ze niet drie keer hoeft te oefenen of dat een huisarts ze niet fout uitspreekt in de wachtkamer.

Misschien ben ik daardoor extra gevoelig voor de extreme varianten. Het soort namen waarbij je eerst even moet googelen om te kijken waar de klemtoon hoort.

Waarom kiezen sommige ouders een naam die het kind eigenlijk meteen opscheept met een levenslange uitleg?

Ik bedoel, ik zou serieus niet durven vragen hoe je “Xoëlynn” precies moet uitspreken. Ik zou het honderd keer fout doen, en dat arme kind heeft er alleen maar last van…’