‘Is het zielig als ik de verjaardagen van mijn twee kinderen gewoon op dezelfde dag vier?’
‘Ben ik een slechte moeder als ik de verjaardagen van mijn twee kinderen gewoon op dezelfde dag vier?
Ze zijn niet eens een tweeling. Er zit bijna twee jaar tussen. Maar hun verjaardagen vallen maar drie weken uit elkaar. En elk jaar opnieuw loop ik vast in dezelfde chaos: traktaties op school, familiebezoek, kinderfeestjes, cadeautjes, huis versieren, taart bakken, afspraken plannen… twee keer achter elkaar.
En eerlijk? Het put me uit.
Dus vorig jaar dacht ik: wat als ik het gewoon samen doe?
Maar meteen kwam die twijfel.
Ontneem ik ze dan iets?
In mijn hoofd hoor ik dan een stemmetje:
“Maar ze verdienen toch hun eigen dag?”
“Straks voelen ze zich minder speciaal.”
“Wat als ze later zeggen dat ik het niet belangrijk genoeg vond?”
Verjaardagen voelen als zo’n groot ding. Alsof het een meetmoment is van goed ouderschap. Alsof de manier waarop je het viert iets zegt over hoeveel je van je kind houdt.
En dus vraag ik me af: is samen vieren praktisch… of egoïstisch?
De realiteit (waar niemand het over heeft)
Wat mensen niet altijd zien, is wat er achter de schermen gebeurt.
Twee keer een huis vol visite in korte tijd.
Twee keer cadeaustress.
Twee keer verwachtingen.
Twee keer een overprikkeld kind dat aan het einde van de dag huilt.
En ondertussen probeer ik ook nog gewoon te werken, het huishouden draaiende te houden en een beetje energie over te houden voor mezelf.
Soms voelt het alsof ik drie weken lang alleen maar in “verjaardagsmodus” sta.
En ik merk: als ik uitgeput ben, ben ik niet de leukste moeder.
Wat als samen vieren juist iets moois is?
Ik ben er anders naar gaan kijken.
Wat als het niet gaat om “ieder een aparte dag”, maar om het gevoel dat ze krijgen?
Wat als ze niet onthouden hoe vaak de slingers hingen, maar hoe het voelde?
Ik kan ze allebei apart wakker maken op hun échte verjaardag.
Met een klein cadeautje.
Met zingen aan hun bed.
Met een speciaal moment alleen met mij.
En dan één groot feestmoment samen.
Met familie, taart en ballonnen.
Misschien draait het niet om hoeveel dagen, maar om aandacht.
Zijn ze zelf eigenlijk bezig met wat “hoort”?
Toen ik het voorzichtig aan mijn oudste vroeg, haalde hij zijn schouders op.
“Maar dan hebben we toch gewoon één groot feest?”
Voor hem klonk het vooral gezellig.
Misschien projecteer ik mijn volwassen ideeën wel op iets wat voor hen veel simpeler is.
Kinderen vergelijken pas als wij dat doen.
Wat ik diep van binnen weet
Ik weet dat mijn liefde niet afhangt van het aantal feestdagen.
Ik weet dat mijn kinderen zich veilig en gezien voelen.
Ik weet dat ik mijn best doe.
En misschien mag ik ook erkennen dat praktische keuzes niet automatisch slechte keuzes zijn.
Moederschap is continu balanceren tussen wat ideaal is en wat haalbaar is.
En als samen vieren betekent dat ik minder stress heb, meer geniet, en echt aanwezig kan zijn…
is dat dan niet óók een cadeau?
Dus… is het zielig?
Misschien voor sommige mensen wel.
Misschien vinden anderen er iets van.
Maar voor ons?
Als het met aandacht gebeurt.
Als ze zich gevierd voelen.
Als er ruimte is voor hun eigen moment.
Dan denk ik steeds vaker: nee. Het is niet zielig.
Het is gewoon hoe wij het doen.
En dat mag ook.’
