‘Is het raar dat ik de wenkbrauwen van mijn dochter van 8 jaar laat harsen door een professional?’

‘Ik stelde mezelf die vraag pas écht toen ik het hardop tegen iemand zei. Niet omdat ik het zelf zo vreemd vond, maar omdat ik de blik zag die volgde. Een fractie van een seconde, nauwelijks waarneembaar, maar genoeg. Zo’n blik die zegt: oh. En ineens zat ik daar, mezelf uit te leggen, terwijl ik dat daarvoor eigenlijk helemaal niet nodig had gevonden.

Mijn dochter is acht. Slim, gevoelig, eigenwijs. Ze kijkt in de spiegel zoals kinderen dat doen: nieuwsgierig, onderzoekend, soms kritisch. Haar wenkbrauwen zijn vol en lopen bijna in elkaar over. Iets wat ik zelf ook had als kind. En laat ik eerlijk zijn: ik weet nog precies hoe dat voelde. De opmerkingen. Het plagen.

Het gevoel dat je uiterlijk ‘anders is’.

Het initiatief kwam niet eens van mij. Zij begon erover. Eerst voorzichtig, later steeds concreter. “Mama, waarom heb ik zoveel haartjes daar?” vroeg ze, wijzend naar haar wenkbrauwen. Ik zei wat ouders zeggen: dat ze mooi is zoals ze is, dat iedereen er anders uitziet.

Dat geloof ik ook. Echt. Maar ik geloof óók dat het ene het andere niet uitsluit.

Mag je kind haar wenkbrauwen harsen?

Ik wilde geen pincet pakken en er zelf aan gaan frunniken. Geen haastige oplossing, geen pijnlijke ervaring op de badkamervloer. Dus ging ik naar een professional. Iemand die weet wat ze doet, die rustig uitlegt, die niets overdreven maakt.

Geen strak getekende wenkbrauwen, geen volwassen look. Gewoon een beetje bijwerken, zodat het zachter oogt. Kindwaardig. En niet een lange streep aan haartjes…

En toch knaagt de vraag: geef ik hiermee het verkeerde signaal? Leer ik haar nu dat ze moet veranderen om te voldoen? Of leer ik haar juist dat ze keuzes mag maken over haar eigen lichaam, met begeleiding, zonder schaamte?

Ik denk vaak dat we te snel oordelen. Over elkaar, over ouderschap. Alsof er één juiste manier is om dit te doen. Alsof luisteren naar je kind automatisch betekent dat je grenzen laat varen. Voor mij voelt dit niet als toegeven aan een schoonheidsideaal, maar als serieus nemen wat zij ervaart in haar wereld. Niet groter maken dan het is, maar ook niet wegwuiven.

Misschien is het raar, voor sommigen. Misschien ook niet. Wat ik wel weet: ik wil een moeder zijn die niet lacht om onzekerheden, maar ernaast gaat zitten. Die niet beslist over haar kind, maar met haar. En soms betekent dat dat je een keuze maakt die vragen oproept.