‘Ik wil mijn vriendin niet meer zien omdat ze de verjaardag van mijn kind is vergeten, stel ik me dan aan?’

‘Ik had nooit gedacht dat zoiets kleins zo groot kon voelen. Het ging niet om een feest. Niet om cadeaus. Niet eens om een kaart. Het ging om één appje. En dat bleef uit.

Mijn vriendin — iemand die al jaren in mijn leven is — vergat de verjaardag van mijn kind.

Het moment waarop het me raakte

De dag zelf was druk. Taart, slingers, een kind dat al vanaf zes uur ‘jarig!’ riep. Ik keek niet constant op mijn telefoon, maar ergens verwachtte ik het wel. Dat ene berichtje: “Gefeliciteerd met je grote!”

Het kwam niet.

Pas laat in de middag voelde ik het. Dat kleine steekje. Die gedachte die je liever wegduwt: ze is het gewoon vergeten.
En ineens voelde dat niet klein meer.

Waarom het zoveel groter voelde dan het was

Als dit alleen over een verjaardag ging, had ik mijn schouders opgehaald. Maar het ging niet alleen dáárover.

Het ging over:

• hoe vaak ik haar kinderen wél onthoud

• hoe vaak ik vraag hoe het gaat

• hoe vanzelfsprekend ik haar leven ken

De verjaardag van mijn kind voelt voor mij niet als “een datum”. Het voelt als een verlengstuk van mij. Alsof iemand een stukje van mijn wereld over het hoofd ziet.

Maar mensen vergeten toch dingen?

Ja. Dat weet ik.
We zijn allemaal druk. We hebben agenda’s vol en hoofden die overstromen.
En rationeel snap ik dat ze het niet expres deed.

Maar gevoelens zijn zelden rationeel.

Ik voelde me niet boos — ik voelde me niet belangrijk.
En dat is een veel pijnlijker emotie.

Waarom ik ineens dacht: misschien wil ik haar niet meer zien

Het was geen bewuste beslissing. Het was meer een terugtrek-reflex.
Even afstand. Even geen appjes. Even geen gezelligheid doen alsof er niets is gebeurd.

Omdat ik bang was voor wat er zou gebeuren als ik het wél zou zeggen.
Zou ik me aanstellen?
Zou ik overkomen als dramatisch?
Zou ze het wegwuiven?

En misschien nog pijnlijker:
wat als ze zou zeggen “oh ja, oeps” — en dat was het?

De vraag die eigenlijk onder alles zit

Het gaat niet om die verjaardag.
Het gaat om: ben ik belangrijk voor jou zoals jij belangrijk bent voor mij?

En dat is geen kleine vraag.
Dat is een vriendschapsvraag.

Stel ik me aan?

Misschien een beetje.
Maar ook: misschien helemaal niet.

Gevoelens ontstaan niet zomaar. Ze wijzen ergens op. Soms op een mismatch, soms op onvervulde verwachtingen, soms op iets wat al langer schuurt.

Ik hoef haar niet meteen af te schrijven.
Maar ik mag wel eerlijk zijn over wat dit met me deed.

Wat ik nu probeer te doen

In plaats van haar weg te duwen, probeer ik iets wat moeilijker is:
het gesprek aangaan. Zeggen dat het me raakte. Zonder beschuldiging. Zonder drama.

Niet omdat ze fout zat.
Maar omdat vriendschap alleen blijft bestaan als je elkaar durft te laten zien waar het pijn doet.

En als blijkt dat dit voor haar écht niets betekent?
Dan weet ik ook genoeg.