‘Ik moest als juf even gaan zitten toen ik hoorde wat dit kind over thuis vertelt’

Sommige dingen die kinderen op school zeggen zijn grappig. Andere zijn ontroerend.

Maar er is ook een categorie die juffen koud doet worden — dat moment waarop een kleuter iets vertelt dat zó onverwacht, zó ongefilterd en zó… onthullend is, dat je als juf instinctief even moet gaan zitten.

Dat gebeurde afgelopen donderdag in groep 2.

Een doodnormale ochtend

Het was een ochtend als alle andere. Jasjes uit, boterhammen in de tassen, tekeningen op tafel. Kinderen praatten door elkaar heen alsof ze de hele nacht stilte hadden opgespaard.

En toen kwam Lynn. Een vrolijk vijfjarig meisje dat altijd alles zegt wat ze denkt — zonder rem, zonder filter, en vooral: zonder te beseffen wat ze precies zegt.

Ze stond voor de juf, met een blik alsof ze iets héél belangrijks had ontdekt.

“Juf… ik moet iets vertellen.”

Dat zijn woorden die elke juf al met enige voorzichtigheid aanhoort.
Het kan gaan over een zandbakruzie. Over een nieuwe hamster. Over een broertje dat onderweg is, waar de ouders nog niet klaar waren om het wereldkundig te maken.

Maar Lynn kwam met iets anders.

Heel serieus, met haar hand op de tafel, zei ze:

“Juf, mijn papa slaapt tegenwoordig in de wasruimte.”

De juf verstijfde.
Twee seconden.
Drie seconden.

Oh nee, dacht ze.

“Echt waar,” vervolgde Lynn zonder enige emotie. “Mama heeft hem daarheen gestuurd.”

De juf voelde haar hart sneller kloppen.
Ze ging langzaam zitten.

“Lieve Lynn,” zei ze voorzichtig, “waarom slaapt papa in de wasruimte dan?”

Ze haalde haar schouders op.
Alsof dit de normaalste zaak van de wereld was.

“Omdat hij te veel lawaai maakt met zijn scheetje-hoofd.”

De juf knipperde.
Nog eens.
Ze probeerde alle scenario’s die ze net had bedacht razendsnel te laten verdwijnen.

“Scheetje-hoofd?” herhaalde ze.

Lynn knikte fel.
“Ja! Mama zegt dat hij snurkt als een scheetje-hoofd en dat ze geen oog dichtdoet. Dus nu ligt hij bij de wasmachine en dat vindt hij ook dom, maar mama zegt dat het even moet. En hij mag niet meer praten na tien uur. Want dat maakt ook lawaai.”

Lynn keek haar aan alsof dit volkomen logisch was.
De juf moest zich omdraaien om niet keihard te lachen.

De kunst van onthullingen die geen onthullingen zijn

Toen ze later in de dag aan het kleuren was, kwam haar moeder binnen om iets op te halen. De juf kon het niet laten:

“Gaat… alles thuis goed?” vroeg ze voorzichtig.

De moeder zuchtte en lachte tegelijk.
“Laat me raden. Ze heeft het verteld?”

“Ehm… over de wasruimte,” antwoordde de juf.

De moeder rolde met haar ogen.
“Ze bedoelt dat mijn man snurkt als een tractor. We hebben hem één nacht op de logeerkamer gelegd, maar Lynn noemt elke kamer waar een machine staat ‘de wasruimte’. Ik ben bang dat ze nu iedereen laat denken dat wij een huwelijkssituatie hebben.”

“En het scheetje-hoofd?” vroeg de juf bijna fluisterend.

Moeder sloeg haar handen in haar gezicht.
“O, help. Dat was een grap. Maar ja. Lynn hoort alles…”