‘Ik heb mijn dochter een typisch stoere jongensnaam gegeven en het zorgt altijd voor verwarring’

‘Een typisch stoere jongensnaam voor onze dochter. Wij vonden het geweldig. Het paste bij haar — nog voordat we haar zagen. Alleen… we hadden nooit verwacht hoeveel verwarring zo’n keuze met zich mee zou brengen.

Een meisjesbaby met een jongensnaam: ‘O, is het een jongetje?’

De eerste keer dat ik merkte dat onze keuze “anders” was, was in het ziekenhuis. De kraamverzorgster keek op het kaartje bij haar wiegje en vroeg:
“Oh, een jongetje?”
Ik moest lachen. “Nee hoor, dit is onze dochter Daley.’

In de weken daarna gebeurde het telkens weer: bij de geboorteaangifte, bij het consultatiebureau, op de kinderopvang. Overal dezelfde reactie. Mensen lezen haar naam, kijken naar mij, en dan volgt er een korte pauze waarin ze duidelijk proberen te schakelen.

De automatische aannames

Wat me het meest opvalt, is hoe automatisch de aanname is dat stoere namen bij jongens horen. Zelfs familieleden vroegen of we het wel zeker wisten.
Maar voor mij is een naam geen label dat vaststaat. Het is iets wat je draagt, niet iets dat je beperkt.

Ik wilde juist dat mijn dochter een naam zou krijgen waarmee ze sterk, uniek en onafhankelijk overkomt. Niet schattig, niet voorspelbaar. En juist daarom vonden wij haar naam perfect. Day, noemen we haar vooral. Maar ze heet Daley – een jongensnaam ja.

Geen spijt — juist trots

Soms vragen mensen of ik spijt heb van de keuze. Het korte antwoord:
Nee. Helemaal niet.

Mijn dochter draagt haar naam met een soort vanzelfsprekende fierheid. Ze is avontuurlijk, stoer, gevoelig, fantasierijk — alles in één. En haar naam past daar perfect bij.

Ja, er is verwarring. Ja, mensen gaan soms ervan uit dat ik over “mijn zoon” praat als ik over haar naam begin. Maar eerlijk gezegd vind ik dat eerder grappig dan vervelend. Het levert gesprekken op, het doorbreekt verwachtingen, en het laat zien hoe namen en genders nog steeds met elkaar worden verbonden.