‘Ik heb er geen seconde over nagedacht eigenlijk dat de afkorting van mijn zoons naam ontzettend suf is’

‘Ik heb er werkelijk geen seconde over nagedacht. Geen moment. Toen we de naam van onze zoon kozen, voelde Levi gewoon goed. Sterk, zacht, tijdloos. Alles klopte. Pas veel later, in een heel onschuldig moment, drong het tot me door dat de afkorting van zijn naam… nou ja, ontzettend suf is.

Levi wordt al snel Leev genoemd. Door familie. Door vrienden. Door onszelf, soms zonder erbij stil te staan. En ineens hoorde ik het. Leev. Het klinkt meer als een achteloze kreet dan als een naam. Alsof iemand halverwege een zin blijft hangen. Ik schaam me bijna om het toe te geven, maar ik dacht echt: hoe heb ik dit niet zien aankomen?

Het is grappig hoe je bij het kiezen van een naam nadenkt over alles — de betekenis, hoe het klinkt bij een volwassen man, of het past bij een peuter én een opa — maar totaal niet bij zoiets simpels als een afkorting. Alsof je brein zegt: dit lossen we later wel op. Spoiler: dat doe je dus niet. En het wordt ook niet Lev. Maar Leef.

De afkorting is een beetje suf

Toch zit er ook iets liefs in. Leev is misschien geen elegante bijnaam, maar hij is wel van ons. Ontstaan zonder plan, zonder strategie, gewoon uit liefde en gemak. En eerlijk is eerlijk: mijn zoon maakt die naam allang niet meer suf. Hij vult ’m met zijn eigen persoonlijkheid, zijn lach, zijn aanwezigheid.

Dus nee, ik heb er geen seconde over nagedacht. En ja, de afkorting is ontzettend suf. Maar als ik Leev roep en hij kijkt me aan, dan weet ik: sommige dingen hoef je ook niet te perfectioneren. Ze mogen gewoon een beetje onhandig zijn.