‘Ik ben benieuwd of er nog iemand zo’n serieuze ‘dames-naam’ heeft zoals mijn zus’

Als ik haar naam moet spellen, zucht ik soms al voordat ik begin. Niet omdat ik me ervoor schaam, maar omdat ik weet wat er komt.

“Oh… bijzonder.”
“Die hoor je niet vaak.”
“Is dat een artiestennaam?”

Nee. Het is gewoon de naam van mijn zus.

Geen Anna. Geen Karin. Geen Marieke.
Mijn moeder heet Isolde.

Toen ik klein was, vond ik het vooral ingewikkeld. Op school hadden zussen met namen die je zonder nadenken uitsprak. Die van mij niet. Juffen aarzelden altijd even bij het voorlezen. En dan kwam er een poging, gevolgd door een vragende blik.

“Zeg ik het zo goed?”

Mijn zus glimlachte dan en knikte. Ze was eraan gewend. Maar ik niet, want ik heet ‘gewoon’ Annabelle. Die naam kent iedereen. Ik vond het wel eens zielig voor haar, dat zij een aparte naam heeft.

Een naam die altijd commentaar oproept

Ook nu nog zie ik het gebeuren. Bij afspraken, formulieren, kennismakingen.
Haar naam roept bijna altijd iets op.

• “Wat een chique naam.”

• “Dat klinkt wel heel literair.”

• “Dat is vast niet Nederlands?”

Alsof er bij een naam als Isolde automatisch een achtergrondverhaal hoort. Alsof ze meteen iemand is met een bepaald karakter, een bepaalde afkomst, een bepaalde levensstijl.

Terwijl ze gewoon… mijn oudere zus is. Met een boodschappenlijstje in haar tas en kruimels op haar jas.

Als kind wilde ik liever ‘normaal’

Ik geef het toe: er was een periode waarin ik wenste dat ze een “gewone” naam had.
Niet omdat ik haar niet mooi vond, maar omdat ik geen zin had in vragen. Geen zin had in uitleg.

Ik wilde dat alles vanzelf ging.
Dat haar naam geen gespreksonderwerp was.

Maar namen kiezen we niet. En sommige namen kiezen jou.

Nu zie ik het anders

Nu ik ouder ben, zie ik wat haar naam met haar heeft gedaan.
Ze is nooit iemand geweest die op de voorgrond moest staan, maar haar naam deed dat soms wel. En zij leerde ermee omgaan. Rustig. Zonder excuses.

Misschien heeft dat haar wel gevormd. Of misschien was ze altijd al zo.

Wat ik wel weet: een aparte naam draag je niet alleen — je groeit erin.