‘De juf heeft tegen mijn kind gezegd dat ze haar naam ‘lastig’ uit te spreken vindt. Dat doe je toch niet?’

‘Ik begrijp best dat sommige namen ingewikkelder zijn dan andere. Niet iedereen spreekt Frans, niet iedereen weet hoe je de ï precies gebruikt. Dat is oké. Wat níét oké is, is om een kind zelf te vertellen dat hun naam “lastig” is. Zeker niet door iemand van wie ze juist erkenning en veiligheid zou moeten voelen: haar juf.

Toen mijn dochter Anaïs thuiskwam uit school, zag ik meteen dat er iets was. Ze rommelde wat met haar jas, keek naar de grond en zei uiteindelijk: “Mama… de juf zegt dat mijn naam lastig is.”
Het sneed dwars door me heen.

Anaïs is trots op haar naam. We hebben die met zorg gekozen, juist omdat hij bijzonder is, zacht klinkt en perfect bij haar past. Ze heeft er altijd van genoten om hem hardop te zeggen, om te horen hoe anderen hem uitspreken, zelfs als het niet meteen goed gaat. Maar dat zelfvertrouwen leek op dat moment even weg te zakken.

Het raakte me dieper dan ik had verwacht. Misschien omdat ik zag wat het met haar deed. Misschien omdat ik hoop dat mijn dochter mag opgroeien met het gevoel dat ze er helemaal mag zijn, met alles wat haar uniek maakt – inclusief haar naam.

De juf vindt haar naam lastig

Diezelfde avond vroeg ik haar om haar naam nog eens uit te spreken, gewoon zoals zij het mooi vindt. Ze zei zachtjes “Anaïs”, precies met dat kleine trema-sprongetje in haar stem. Ik glimlachte en zei haar dat dit een prachtige naam is, en dat volwassenen soms ook moeten oefenen. Dat het nooit aan haar ligt.

Ik ben vastbesloten om met de juf te praten. Niet boos, niet verwijtend, maar wel duidelijk. Want er is een verschil tussen eerlijk zijn en onhandig kwetsend zijn. En er is een verantwoordelijkheid die hoort bij werken met kinderen: woorden zorgvuldig kiezen.

Misschien had de juf het niet slecht bedoeld. Misschien was het een slordige opmerking. Maar woorden blijven hangen. Zeker bij kinderen.