‘We trekken hier als gezin van vijf in totaal 1x per dag de wc door, meer dan genoeg’

‘Als ik het vertel, kijken mensen me vaak ongelovig aan. Soms lachend, soms licht verontwaardigd. “Eén keer per dag? Met vijf personen?”

Ja. Dat klopt. Wij trekken als gezin van vijf gemiddeld één keer per dag de wc door. En nee, we leven niet vies, primitief of onhygiënisch. We hebben simpelweg andere afspraken gemaakt.

En eerlijk? Het werkt verrassend goed.

Hoe het begon

Het begon niet eens als een principiële keuze. Tijdens een vakantie — ver weg van luxe, met beperkte watervoorziening — realiseerde ik me hoeveel water we dagelijks gedachteloos wegspoelen. Letterlijk drinkwater. Voor iets dat vaak helemaal niet hoeft.

Terug thuis bleef die gedachte hangen. Waarom spoelen we eigenlijk élke keer door? Uit gewoonte? Schaamte? Omdat het “zo hoort”? Elke mini plas van mijn kinderen?

Dit is hoe wij het doen

We hebben één simpele regel:
Plas spoelen we niet meteen door. Grote boodschappen uiteraard wel.

De wc wordt dus meestal pas aan het einde van de dag doorgespoeld. Soms twee keer, soms zelfs een dag niet — maar gemiddeld komt het neer op één keer per dag.

En nee:

• Het stinkt niet

• Het is niet smerig

• Er komen geen klachten van de kinderen

• Bezoek overleeft het prima

De reacties

Ik merk dat mensen het onderwerp ongemakkelijk vinden. Alsof wc-gebruik het laatste taboe is. Duurzaam leven mag gaan over zonnepanelen, elektrische auto’s en minder vlees — maar zodra het over de wc gaat, trekken we een grens.

“Dat is toch vies?”
“Dat kan toch niet hygiënisch zijn?”
“Dat zou ik nooit doen.”

Maar als ik dan vertel dat een wc-spoeling per keer 6 tot 9 liter schoon drinkwater kost, wordt het vaak stil. Reken dat door voor een gezin van vijf, meerdere keren per dag, 365 dagen per jaar… dan gaat het ineens over duizenden liters water.

En echt, zo boeiend is dat plasje in de pot niet.

Wat het ons oplevert

Behalve een lagere waterrekening, levert het vooral bewustzijn op. De kinderen weten precies waarom we dit doen. Het is geen straf, geen dwang — gewoon een logische afspraak.

Het leert hen dat duurzaamheid niet altijd groot of ingewikkeld hoeft te zijn. Soms zit het juist in kleine, ongemakkelijke keuzes.

Is dit voor iedereen?

Nee. En dat hoeft ook niet. Ik schrijf dit niet om anderen te overtuigen of te beschamen. Maar wel om te laten zien dat veel dingen die “normaal” voelen, eigenlijk gewoon gewoontes zijn.

En gewoontes kun je veranderen.’