Waarom je kind soms liever bij papa is (en wat dat werkelijk betekent)

‘Nee, ik wil dat papa het doet!’ Of: ‘Papa moet mij naar bed brengen!’ Voor sommige moeders zijn het zinnen die ze regelmatig horen. Hoe liefdevol en betrokken je ook bent, soms lijkt je kind simpelweg liever bij papa te zijn. Dat kan best even pijn doen, zeker wanneer je zelf veel tijd en energie in de opvoeding steekt.

Toch betekent het niet automatisch dat je kind een sterkere band met papa heeft. Sterker nog: achter die duidelijke voorkeur kunnen verschillende dingen schuilgaan.

Waarom wil je kind steeds liever naar papa?

Het kan behoorlijk confronterend zijn wanneer je kind consequent om papa vraagt. Je wilt helpen met aankleden, een verhaaltje voorlezen of troosten na een valpartij, maar krijgt steeds hetzelfde antwoord: ‘Nee, ik wil papa!’

Toch is een voorkeur voor één ouder heel normaal tijdens de ontwikkeling van jonge kinderen. Die voorkeur kan bovendien behoorlijk wisselen. De ene periode wil je kind alleen door papa naar bed worden gebracht, terwijl een paar weken later mama ineens alles mag doen.

Kinderen ontwikkelen hun eigen voorkeuren op basis van allerlei factoren. Denk aan gewoontes, dagelijkse routines, temperament en de manier waarop ouders op bepaalde momenten reageren.

Misschien brengt papa je kind iedere avond naar bed, waardoor dat een vertrouwd ritueel is geworden. Of misschien is papa op dit moment degene met wie je kind het liefst stoeit, speelt of grapjes maakt.

Dat hoeft helemaal niets te zeggen over hoeveel je kind van jou houdt.

Een voorkeur voor papa betekent niet dat je kind minder van mama houdt

Dit is misschien wel het belangrijkste om te onthouden. Jonge kinderen kunnen heel uitgesproken zijn in wat ze willen, maar zijn nog volop bezig met het ontwikkelen van hun emoties en sociale vaardigheden.

Wanneer je kind roept dat alleen papa hem mag helpen, is dat niet hetzelfde als een bewuste afwijzing van jou.

Een kind kan bijvoorbeeld een sterke voorkeur hebben voor papa tijdens het spelen, maar juist bij mama willen kruipen wanneer het verdrietig of moe is. Ook kan het zijn dat de voorkeur per situatie verschilt.

Het is daarom belangrijk om niet iedere afwijzing persoonlijk op te vatten. Je kind maakt op dat moment een keuze, maar dat is geen oordeel over jullie band.

Misschien heeft papa op dit moment gewoon een andere rol

Ook de verdeling van taken binnen het gezin kan invloed hebben op de voorkeur van een kind.

Stel dat mama meestal degene is die de kinderen aankleedt, boterhammen smeert, naar school brengt en grenzen stelt. Papa is vaker degene die na het eten nog even een spelletje doet of uitgebreid gaat stoeien.

Dan kan het gebeuren dat je kind papa op bepaalde momenten aantrekkelijker vindt.

Dat betekent niet dat mama minder belangrijk is. Het kan simpelweg betekenen dat kinderen verschillende verwachtingen ontwikkelen van hun ouders.

Bovendien zijn rollen niet vaststaand. Wanneer de verdeling thuis verandert, kan ook de voorkeur van je kind veranderen.

Waarom wil je kind soms juist bij mama zijn als het verdrietig is?

Er zijn ook kinderen die overdag voortdurend om papa vragen, maar zodra ze moe, ziek of verdrietig zijn ineens alleen nog maar bij mama willen zijn.

Dat kan voor ouders verwarrend zijn. Toch is het niet vreemd dat kinderen afhankelijk van de situatie verschillende voorkeuren hebben.

Een kind kan bijvoorbeeld gewend zijn dat mama hem troost wanneer hij valt, terwijl papa degene is met wie hij graag nieuwe dingen ontdekt.

Dat heeft ook te maken met vertrouwdheid en routines. Kinderen leren door herhaling wie er op bepaalde momenten voor hen klaarstaat.

Het is dus goed mogelijk dat je kind beide ouders op een andere manier opzoekt.

Wat als je kind papa altijd boven mama kiest?

Wanneer je kind langere tijd een duidelijke voorkeur voor papa heeft, kan dat best lastig zijn. Zeker wanneer je het gevoel krijgt dat je voortdurend tweede keus bent.

Toch helpt het meestal niet om de voorkeur van je kind tot een groot probleem te maken.

Een paar dingen kunnen helpen:

• Maak er geen wedstrijd van. Probeer niet steeds te vragen wie je kind liever heeft. Daarmee kan een gewone voorkeur onbedoeld een beladen onderwerp worden.
• Blijf samen dingen ondernemen. Zoek momenten waarop jij en je kind samen iets leuks doen, zonder dat papa daar steeds bij hoeft te zijn.
• Respecteer de gevoelens van je kind. Als je kind papa wil, mag je dat gevoel erkennen. Je hoeft het niet persoonlijk op te vatten.
• Blijf betrokken bij de dagelijkse routines. Ook de minder leuke momenten, zoals aankleden en tandenpoetsen, horen bij jullie band.
• Geef het tijd. Voorkeuren kunnen veranderen en zijn bij jonge kinderen vaak tijdelijk.

Het belangrijkste is dat je kind niet het gevoel krijgt dat het moet kiezen tussen zijn ouders.

Wanneer is het reden om je zorgen te maken?

Een voorkeur voor één ouder is op zichzelf geen reden tot bezorgdheid. Kinderen kunnen verschillende fases doormaken waarin ze zich sterker op de ene ouder richten dan op de andere.

Wel is het goed om verder te kijken wanneer je kind langdurig angstig of extreem gespannen reageert bij één ouder, of wanneer er sprake is van een duidelijke verandering in gedrag.

Ook wanneer een ouder zich structureel buitengesloten voelt of de situatie thuis voor veel spanning zorgt, kan het helpen om dit samen te bespreken. Eventueel met ondersteuning van een jeugdprofessional.

Maar in de meeste gezinnen is een tijdelijke voorkeur voor papa of mama gewoon onderdeel van het opgroeien.

Je kind kiest niet tegen jou

Misschien is dat wel de belangrijkste boodschap voor moeders die regelmatig horen dat papa het moet doen.

Wanneer je kind liever bij papa zit, door papa naar bed gebracht wil worden of alleen met papa wil spelen, betekent dat niet dat jij minder belangrijk bent.

Kinderen kunnen meerdere sterke, liefdevolle relaties hebben. Ze hoeven niet iedere dag precies evenveel aandacht aan beide ouders te geven om zich veilig en geliefd te voelen.

Dus de volgende keer dat je kind roept dat alleen papa hem mag helpen, probeer het dan niet meteen als een afwijzing te zien.

Het is waarschijnlijk vooral een momentopname. En voor je het weet, klinkt er weer een heel andere zin door het huis: ‘Nee, ik wil mama!’

Beeld: iStock