‘Toen ik deze naam hoorde dacht ik, dit hoort echt bij een heel gemeen kind’

Toen ik deze naam hoorde, dacht ik meteen: dit hoort echt bij een heel gemeen kind. Het sloeg eigenlijk nergens op, want ik kende het kind helemaal niet. Toch had ik direct een beeld in mijn hoofd. Zo’n kind dat altijd een beetje gemeen kan kijken, dat stiekem andere kinderen plaagt en precies weet hoe hij iemand moet irriteren zonder dat de juf het ziet.

De naam die dat gevoel bij mij opriep was Kevin.

Misschien komt dat doordat ik vroeger een Kevin in de klas had. Hij was niet per se slecht, maar hij kon wel ontzettend vervelend zijn. Hij trok stoelen onder mensen vandaan, maakte flauwe opmerkingen en vond het geweldig als iemand zich eraan ergerde. Sindsdien heb ik blijkbaar onbewust een bepaald beeld bij die naam gekregen.

Dus ja. Ik vind het een naam voor een pestkop.

Toen ik later opnieuw een kind ontmoette dat Kevin heette, merkte ik dat dat oude beeld meteen weer terugkwam. Nog voordat ik hem echt had leren kennen, dacht ik al: o jee, dit wordt er vast weer zo eentje. Natuurlijk voelde dat eigenlijk een beetje oneerlijk, want een naam zegt natuurlijk niets over iemands karakter.

Dit is de naam van een gemeen kind

En inderdaad, deze Kevin bleek uiteindelijk helemaal niet gemeen te zijn. Sterker nog, hij was juist best behulpzaam en maakte vaak grapjes waar iedereen om moest lachen. Het liet me wel even nadenken over hoe snel we mensen in een hokje stoppen.

Het is eigenlijk best bijzonder hoe één naam al een heel verhaal in je hoofd kan oproepen. Soms klopt dat beeld totaal niet, maar toch blijven we die eerste associaties maken. Misschien zegt dat uiteindelijk meer over onze herinneringen dan over de naam zelf.