‘Toen ik deze jongensnaam hoorde op school viel ik stijl achterover: wat bloedordinair’.

Sommige namen vind ik even wennen. Andere namen vind ik mooi, maar zou ik zelf nooit kiezen. En dan heb je namen waarbij ik echt even moet schakelen zodra ik ze hoor.

Dat had ik laatst op school.

Ik hoorde een moeder haar zoontje roepen en dacht eerst dat ik het verkeerd had verstaan. Maar nee. Ze riep echt Hermès.

Ik keek even opzij. Hermès? Als in het Franse modemerk?

Ik moest meteen aan een handtas denken

Laat ik vooropstellen: ik heb helemaal niets tegen bijzondere jongensnamen. Sterker nog, ik vind het vaak juist leuk als ouders iets anders durven kiezen dan de zoveelste Noah, Luca of Daan.

Maar bij Hermès had ik toch een heel specifieke associatie.

Voor mij is Hermès namelijk in de eerste plaats het luxe modemerk. Het bekende Franse merk met de peperdure tassen, riemen en accessoires.

Dat je die naam vervolgens als voornaam voor een jongetje gebruikt, had ik eerlijk gezegd niet zien aankomen.

Ik dacht zelfs heel even dat het een grapje was.

‘Wat bloedordinair’

En misschien is het juist daarom dat mijn eerste reactie zo sterk was.

Mijn vriendin, die naast me stond, keek me aan en zei: “Wat vind jij ervan?”

Ik moest lachen en zei: “Ik weet niet of ik hem chic of juist ontzettend ordinair vind.”

Want dat is het gekke.

Op papier klinkt Hermès natuurlijk Frans en behoorlijk luxe. Maar zodra je weet dat het ook een enorm bekend modemerk is, kan ik die associatie eigenlijk niet meer loslaten.

Het voelt voor mij een beetje alsof je je kind Chanel, Dior of Armani noemt.

Dat zijn prachtige merknamen, maar als voornaam krijg ik er toch een heel ander gevoel bij.

Misschien ligt het gewoon aan mij

Toen ik er later nog eens over nadacht, vroeg ik me wel af of mijn reactie niet vooral iets zegt over mezelf.

Want namen veranderen voortdurend.

Een naam die ik nu ouderwets vind, kan over tien jaar ineens helemaal hip zijn. En een naam die ik vandaag bijzonder vind, kan straks opeens overal op het schoolplein klinken.

Bovendien hebben ouders natuurlijk hun eigen redenen om een naam te kiezen.

Misschien hebben de ouders van Hermès helemaal niets met het modemerk. Misschien vinden ze de naam gewoon mooi. Of misschien hebben ze juist bewust voor de Franse uitstraling gekozen.

Dat weet ik natuurlijk helemaal niet.

Toch zou ik hem zelf nooit kiezen

Dat betekent alleen niet dat ik de naam zelf ineens mooi vind.

Als ik eerlijk ben, zou ik mijn eigen zoon nooit Hermès noemen.

Daarvoor is de associatie met het modemerk bij mij simpelweg te sterk. Iedere keer als ik de naam hoor, zie ik bijna automatisch zo’n oranje doosje met het bekende logo voor me.

En ik kan me ook voorstellen dat een jongen later regelmatig de vraag krijgt: “Is dat vanwege het merk?”

Dat lijkt me best vermoeiend als je naam voortdurend aanleiding geeft voor een gesprek.

Maar misschien is dat juist precies de bedoeling

Aan de andere kant: misschien willen sommige ouders juist een naam die opvalt.

Hermès is in ieder geval geen naam die je snel vergeet.

En dat is misschien ook wel het aantrekkelijke eraan. Je hoort hem één keer en je weet meteen welke naam het was.

Ik merk zelf dat ik bij bijzondere namen altijd twee gedachten tegelijk heb. Aan de ene kant denk ik: dit zou ik zelf nooit doen. Aan de andere kant vind ik het stiekem ook interessant dat ouders zo’n keuze durven maken.

Want laten we eerlijk zijn: als iedereen dezelfde namen zou kiezen, zou een schoolplein ook maar behoorlijk voorspelbaar worden.