‘Toen ik de naam van mijn net geboren neefje hoorde, kon ik wel janken’

Sommige babynamen zijn zoveel meer dan alleen een mooie combinatie van letters. Ze hebben een bijzondere betekenis, zijn al jarenlang favoriet of zitten diep in de familiegeschiedenis. Voor deze vrouw was er één jongensnaam die ze samen met haar man ooit aan hun eigen zoon wilde geven. Maar toen haar pasgeboren neefje die naam bleek te krijgen, sloeg haar blijdschap om in verdriet. Juist nu ze zelf zwanger is, voelt het alsof een droom in duigen is gevallen.

‘Die naam was altijd al voor onze zoon bedoeld’

‘Toen mijn zus vertelde dat ze een jongen had gekregen, was ik natuurlijk ontzettend blij voor haar. Ik weet hoe bijzonder het is om een kindje te krijgen en kon niet wachten om mijn kleine neefje te ontmoeten. Maar toen ik hoorde welke naam ze hem hadden gegeven, voelde ik iets wat ik helemaal niet had verwacht. Ik kon wel janken.

Het was namelijk dé jongensnaam die mijn man en ik al jaren in gedachten hadden voor onze toekomstige zoon: Frederik. Een naam waar we het regelmatig over hadden gehad en die voor ons allebei een bijzondere betekenis heeft.

De naam komt uit de familie van mijn man. Zijn opa droeg deze naam ook en hij heeft er altijd een speciale band mee gehad. Mijn man vertelde me al vroeg in onze relatie dat hij zijn eventuele zoon deze naam wilde geven. Niet omdat hij per se een traditionele familienaam wilde doorgeven, maar omdat die naam voor hem verbonden is met herinneringen, familie en de mensen van wie hij houdt.

In de loop der jaren ben ik de naam zelf ook steeds mooier gaan vinden. Waar het aanvankelijk vooral de favoriet van mijn man was, werd het uiteindelijk een naam waar ik me onze eigen zoon helemaal bij kon voorstellen.

We hadden natuurlijk nog geen kinderen en wisten niet wanneer we ooit ouders zouden worden. Toch voelde het voor ons allebei alsof deze naam ergens op ons lag te wachten.’

Toen bleek dat mijn neefje precies die naam kreeg

‘Toen mijn zus haar zwangerschap aankondigde, was ik oprecht blij voor haar. We hebben een goede band en ik vond het geweldig dat er een baby in de familie bij zou komen. Natuurlijk hadden we het ook over namen gehad, maar ik had nooit gedacht dat ze juist dé naam zou kiezen die voor mijn man zo belangrijk was.

Toen ik hoorde dat ze een jongetje had gekregen en welke naam hij had gekregen, moest ik echt even slikken. Ik probeerde enthousiast te reageren, want ik wilde de geboorte van mijn neefje niet verpesten. Maar vanbinnen voelde ik me verschrikkelijk, ik miste onze Freddy nu al. En nu heet mijn neefje Freddy.

Het voelde alsof iemand iets had afgepakt waar ik al jaren naar uitkeek. Dat klinkt misschien overdreven, want het gaat natuurlijk om een naam. Mijn zus heeft niets verkeerds gedaan door haar kind een mooie naam te geven. Toch voelde het voor mij alsof een stukje van onze toekomst ineens niet meer van ons was.

Ik dacht meteen aan mijn man. Hoe zou hij reageren als hij hoorde dat zijn familienaam nu aan het zoontje van mijn zus was gegeven? Ik wist hoeveel waarde hij eraan hechtte en voelde me verdrietig bij de gedachte dat hij die naam misschien nooit meer aan zijn eigen zoon zou kunnen geven.’

Juist nu ik zelf zwanger ben, doet het extra pijn

‘Wat de situatie nog ingewikkelder maakt, is dat ik zelf ook net zwanger ben. We zijn ontzettend blij met de zwangerschap en kijken er enorm naar uit om ons kindje te ontmoeten. We weten nog niet of we een jongen of een meisje krijgen, maar de mogelijkheid dat we eindelijk onze favoriete jongensnaam zouden kunnen gebruiken, maakte het voor mij extra bijzonder.

Nu voelt dat ineens heel anders.

Als we een jongen krijgen, kunnen we natuurlijk nog steeds voor die naam kiezen. Het is niet zo dat mijn zus de naam officieel heeft vastgelegd of dat wij geen recht meer zouden hebben om hem te gebruiken. Maar ik weet ook dat het in de praktijk ingewikkeld kan worden. Onze kinderen zouden neefjes zijn met dezelfde voornaam. Iedereen zou het erover hebben en ik ben bang dat het voor mijn man anders zal voelen nu de naam al aan een kindje in de familie is gegeven.

Bovendien wil ik niet dat onze zoon later het gevoel krijgt dat hij naar zijn neefje is vernoemd, terwijl wij Frederik al veel langer in gedachten hadden. Ik wil dat zijn naam echt van hem voelt en dat we er met een goed gevoel op terug kunnen kijken.

En toch vind ik het moeilijk om de naam zomaar los te laten. Iedere keer als ik aan de naam denk, zie ik voor me hoe we hem ooit aan onze eigen zoon zouden geven. Het voelt alsof ik afscheid moet nemen van iets wat nog niet eens echt van ons was.’

Ik durf bijna niet te vertellen hoe verdrietig ik ben

‘Het lastigste vind ik misschien nog wel dat ik me schuldig voel over mijn eigen reactie. Mijn zus is net bevallen. Zij verdient het om te genieten van haar baby, zonder dat ik met mijn gevoelens de aandacht opeis. Ik wil haar absoluut niet het gevoel geven dat ze iets verkeerds heeft gedaan.

Daarom houd ik mijn verdriet grotendeels voor mezelf. Als mensen enthousiast over de naam van mijn neefje praten, lach ik mee. Ik zeg dat het een mooie naam is en dat meen ik ergens ook echt. Maar tegelijkertijd doet het pijn, omdat ik steeds moet denken aan onze Frederik, die mijn man en ik al jaren voor onze eigen zoon voor ogen hadden.

Ik heb het er met mijn man over gehad en ook hij vindt de situatie ingewikkeld. Hij had nooit verwacht dat iemand anders in de familie deze naam als eerste zou gebruiken. Tegelijkertijd beseffen we allebei dat een naam niet automatisch van ons is omdat we hem al zo lang mooi vinden.

Ik wil mijn zus niets verwijten. Ze kan onmogelijk precies weten wat deze naam voor ons betekent, tenzij we dat met haar bespreken. En zelfs als ze het wel wist, betekent dat niet automatisch dat ze de naam niet had mogen kiezen.

Toch hoop ik dat mensen begrijpen dat mijn verdriet niet betekent dat ik mijn neefje de naam niet gun. Ik ben blij dat hij er is. Ik moet alleen wennen aan het idee dat iets waar ik zo lang naar uitkeek ineens anders kan lopen dan ik had gedacht.’

Wat als we straks zelf een jongen krijgen?

‘Die vraag houdt me op dit moment het meest bezig. Stel dat we straks horen dat we een zoon krijgen. Durven we de naam dan alsnog te gebruiken? Of kiezen we uiteindelijk voor een andere naam, omdat we geen zin hebben in verwarring, opmerkingen of discussies binnen de familie?

Een deel van mij wil vasthouden aan onze oorspronkelijke keuze. We hadden deze naam immers al in gedachten voordat mijn neefje geboren werd. Waarom zouden we onze droom opgeven omdat iemand anders dezelfde naam heeft gekozen?

Een ander deel van mij twijfelt. Misschien voelt de naam straks toch niet meer hetzelfde. Misschien vind ik het juist fijn om voor onze zoon een naam te kiezen die helemaal bij ons gezin hoort, zonder dat er direct een vergelijking met zijn neefje ontstaat.

Voorlopig probeer ik mezelf eraan te herinneren dat we nog helemaal geen definitieve beslissing hoeven te nemen. We weten niet eens of we een jongen krijgen. En als dat wel zo is, mogen we rustig bekijken wat voor ons goed voelt.

Maar eerlijk? Ik had nooit gedacht dat ik tijdens mijn eigen zwangerschap verdrietig zou zijn om de naam van een baby in mijn familie.

Ik wil vooral niet dat deze situatie tussen mijn zus en mij in komt te staan. Familie is uiteindelijk veel belangrijker dan een naam. Dat weet ik met mijn verstand heel goed. Alleen moet mijn gevoel dat nog even inhalen.’