‘Mijn zoon speelt elke week met het buurmeisje en nu wordt hij niet uitgenodigd op haar partijtje. Zeg ik iets?’
‘Mijn zoon en het buurmeisje zijn bijna onafscheidelijk. Als het mooi weer is, staan ze binnen een paar minuten bij elkaar voor de deur. Ze spelen buiten, fietsen samen door de straat en soms zitten ze uren met lego of speelgoed bij ons aan de keukentafel. Daarom was ik eerlijk gezegd best verbaasd toen ik hoorde dat zij binnenkort haar verjaardag viert en mijn zoon niet is uitgenodigd.
Ik probeer mezelf voor te houden dat het maar een kinderfeestje is. Dat kinderen nu eenmaal niet iedereen kunnen uitnodigen. Maar toch zit het me dwars.
Ze spelen eigenlijk iedere week samen
Het is niet alsof mijn zoon een keer met haar heeft gespeeld en vervolgens automatisch een uitnodiging verwacht. Ze kennen elkaar al een tijdje en spelen eigenlijk iedere week samen.
Soms komt zij bij ons aanbellen, soms staat mijn zoon bij haar voor de deur. Ze vragen elkaar mee naar buiten en kunnen zich uren vermaken zonder dat wij er veel omkijken naar hebben.
Juist daarom voelt het voor mij anders dan wanneer hij niet was uitgenodigd voor het feestje van een klasgenoot met wie hij nauwelijks contact heeft.
Toen mijn zoon vertelde dat hij niet mee mocht naar haar feestje, zei hij er zelf eigenlijk weinig over. Hij haalde zijn schouders op en ging vervolgens weer verder met waar hij mee bezig was.
Maar ik bleef erover nadenken.
Misschien mag je gewoon niet iedereen uitnodigen
Tegelijkertijd weet ik ook dat ik mezelf niet moet bemoeien met een uitnodigingslijst van een ander kind.
Misschien mag het buurmeisje maar een bepaald aantal kinderen uitnodigen. Misschien kiest ze vooral kinderen uit haar klas. Misschien heeft ze andere vriendinnen die voor haar gevoel dichterbij staan. En misschien vindt ze mijn zoon wel heel aardig, maar ziet ze hem vooral als haar buurjongen met wie ze graag buiten speelt.
Dat laatste zou natuurlijk ook kunnen.
En eerlijk gezegd vind ik het ergens juist belangrijk dat mijn zoon leert dat je niet overal automatisch bij hoort. Je wordt niet voor ieder feestje uitgenodigd, ook niet als je iemand aardig vindt.
Maar het voelt toch een beetje gek
Toch vind ik het lastig.
Want stel dat mijn zoon wél iedere week met haar speelt, maar nooit wordt uitgenodigd voor haar verjaardag. Terwijl andere kinderen uit de buurt die nauwelijks bij haar over de vloer komen wel mogen komen.
Moet ik dan gewoon doen alsof ik niets merk?
Of zou ik haar moeder er voorzichtig naar kunnen vragen?
Niet met de boodschap: Waarom is mijn zoon niet uitgenodigd? Dat vind ik eerlijk gezegd nogal ongemakkelijk. Een uitnodiging afdwingen voor een kinderfeestje voelt voor mij al helemaal verkeerd.
Maar misschien kan ik gewoon eens informeren of er een reden is.
Mijn eerste reactie was eigenlijk vooral moederlijke verontwaardiging
Toen ik het hoorde, was mijn eerste gedachte eerlijk gezegd: Maar ze spelen iedere week samen?!
Daarna dacht ik meteen: rustig blijven.
Want uiteindelijk is het haar feestje en haar keuze. Ik wil mijn zoon ook niet leren dat hij recht heeft op een uitnodiging omdat hij vaak met iemand speelt.
Sterker nog: als ik nu naar haar moeder zou stappen en zij zou zeggen dat mijn zoon simpelweg niet op het feestje past omdat ze een kleine groep heeft gekozen, zou ik me misschien nog bezwaarder voelen.
En misschien maak ik er als moeder wel een groter probleem van dan mijn zoon zelf.
Wat als hij het straks wél vervelend vindt?
Dat is eigenlijk waar mijn twijfel zit.
Mijn zoon lijkt er nu niet mee te zitten. Maar misschien doet hij alsof het hem niets kan schelen. Misschien hoort hij straks op school of in de straat allerlei verhalen over het feestje en vindt hij het toch vervelend dat hij er niet bij was.
Daarom twijfel ik vooral over wat ik moet doen.
Moet ik hem gewoon laten merken dat dit soort dingen gebeuren en dat hij daar niet minder leuk of minder aardig door is?
Of moet ik juist voor hem opkomen en aan de moeder vragen waarom hij niet is uitgenodigd?
Uiteindelijk denk ik dat ik het laat rusten
Hoe moeilijk ik dat als moeder soms ook vind, ik denk dat ik er niets van ga zeggen.
Niet omdat ik het niet vreemd vind, maar omdat ik vind dat een kind zelf mag bepalen wie er op zijn of haar verjaardag komt.
Ik wil voorkomen dat mijn zoon het gevoel krijgt dat ik namens hem moet regelen dat hij ergens bij hoort. Als hij er zelf verdrietig over wordt, is dat natuurlijk een ander verhaal. Dan zou ik vooral met hem praten over hoe hij zich voelt.
Maar zolang hij gewoon weer naar buiten rent zodra het buurmeisje aanbelt, zie ik eigenlijk geen reden om er een probleem van te maken.
Misschien is dat uiteindelijk ook een belangrijke les voor mij als moeder: niet iedere teleurstelling van je kind hoef je voor hem op te lossen.
Ook al kriebelt dat soms behoorlijk.
