‘Mijn ouders moesten zo nodig net even origineel doen met mijn voornaam, en nu moet ik het overal uitleggen’
Ik denk dat ik die zin inmiddels duizenden keren heb uitgesproken. Aan de telefoon, bij de huisarts, tijdens sollicitatiegesprekken, in de klas, bij pakketbezorgers en zelfs als iemand mijn naam letterlijk voor zich op papier heeft staan.
Mijn ouders vonden het destijds een prachtig idee om nét iets af te wijken van de standaard. Geen Sofie, maar Sofien. Volgens hen klonk het zachter, net wat internationaler en vooral: origineler.
Voor hen was het een kleine letter verschil.
Voor mij werd het een levenslange uitleg.
“Oh, dat schrijf je anders”
Vrijwel iedere eerste kennismaking verloopt hetzelfde.
“Hoe heet je?”
“Sofien.”
“Oh, Sofie!”
“Bijna. Sofien.”
Dan volgt meestal een korte stilte.
“Met een n?”
Ja. Met een n.
Mensen bedoelen het niet verkeerd, maar ik merk dat mijn naam automatisch wordt gecorrigeerd naar iets wat bekender is. Zelfs collega’s die me al maanden kennen, sturen soms nog een mailtje met “Hoi Sofie”.
Ik controleer overal mijn naam
Door al die ervaringen ben ik zelf bijna obsessief geworden.
Bij reserveringen spel ik mijn naam direct.
Bij online bestellingen kijk ik drie keer of alles goed staat.
Op officiële documenten controleer ik elke letter.
Want één vergeten n betekent vaak dat ik later weer moet uitleggen dat het echt mijn naam is.
Het klinkt overdreven, maar als je dit jarenlang meemaakt, wordt het een automatisme.
Mijn ouders vonden het juist mooi
Als ik mijn ouders ermee plaag, moeten ze altijd lachen.
“We wilden gewoon niet dat je één van de vijf Sofies in de klas zou zijn.”
Dat is gelukt.
Ik ben inderdaad bijna nooit een naamgenoot tegengekomen.
Maar soms vraag ik me af of anonimiteit misschien toch iets comfortabeler was geweest.
Toch heeft mijn naam ook voordelen
Er zit namelijk ook een positieve kant aan.
Mensen onthouden mijn naam vaak beter. Nadat ze hem één keer goed hebben gehoord, weten ze meestal meteen weer wie ik ben.
Ook op social media of op mijn werk hoef ik zelden cijfers achter mijn gebruikersnaam te zetten omdat de naam minder vaak voorkomt.
En eerlijk is eerlijk: inmiddels voelt Sofien precies als ik.
Als iemand me ineens Sofie zou noemen, voelt dat eigenlijk vreemd.
De grappigste reacties
Door de jaren heen heb ik werkelijk alles gehoord.
- “Is dat Belgisch?”
- “Hebben je ouders zich vergist bij de aangifte?”
- “Is het een bijnaam?”
- “Mist er een letter?”
- “Bedoel je Sophie?”
Sommige mensen blijven zelfs discussiëren.
“Volgens mij spreek je het verkeerd uit.”
Nee.
Ik weet vrij zeker hoe mijn eigen naam wordt uitgesproken.
Kinderen stellen tenminste eerlijke vragen
Kinderen zijn vaak het leukst.
“Waarom heet jij Sofien?”
Geen oordeel.
Gewoon nieuwsgierigheid.
Volwassenen proberen er meestal direct een verklaring bij te bedenken, terwijl kinderen het antwoord gewoon accepteren.
“Mijn ouders vonden het mooi.”
“Oké.”
Klaar.
Ik ben mijn naam gaan waarderen
Vroeger vond ik het soms irritant dat alles nét iets ingewikkelder moest.
Nu zie ik het anders.
Mijn naam levert gesprekken op. Mensen onthouden me sneller. En eerlijk gezegd past hij inmiddels veel beter bij mij dan Sofie ooit zou doen.
Ja, ik blijf mijn naam waarschijnlijk de rest van mijn leven spellen.
Ja, ik zal nog honderden keren horen: “Oh, ik dacht dat je Sofie heette.”
Maar dat hoort inmiddels gewoon bij mij.
En als mijn ouders dan weer zeggen dat ze destijds zo origineel wilden zijn, rol ik nog steeds met mijn ogen.
Stiekem ben ik er ook wel een beetje blij mee. Maar ook weer totaal niet…
