‘Mijn naam is zó millennial… en eerlijk? Ik vind ’m alleen leuk voor girly tuttebellen’
‘Ik hoef mijn leeftijd vaak niet eens te zeggen. Zodra ik me voorstel, zie je het mensen denken: ah ja, eind jaren ’90, begin 2000 vibes. Jolien past precies in dat rijtje van zachte, een tikje zoete namen die toen overal opdoken.
En laat ik eerlijk zijn: ik heb een haat-liefdeverhouding met mijn naam.
Een naam met een bepaald beeld
Als ik aan “Jolien” denk, zie ik een heel specifiek type voor me.
Een meisje met perfect geföhnd haar, glanzende lipgloss, misschien een beetje van dat altijd vrolijk, altijd lief-imago.
Een beetje… tuttig?
Of laat ik het anders zeggen: girly op een manier waar je van moet houden.
En dat ben ik dus niet echt.
Het voelt soms alsof mijn naam niet helemaal klopt
Er zijn van die namen die stoer voelen. Kort, krachtig, een beetje edgy.
En dan heb je Jolien. Zacht. Rond. Lief.
Soms voelt het alsof mijn naam al een verwachting neerzet voordat ik iets gezegd heb. Alsof mensen denken dat ik een bepaald type ben — terwijl ik me daar helemaal niet in herken.
En dat schuurt soms.
Toch zit er ook iets vertrouwds in
Want hoe je het ook wendt of keert: het is mijn naam.
Ik heb ’m al mijn hele leven. Hij hoort bij mij, ook al past hij niet altijd perfect.
En misschien is dat juist het grappige eraan.
Dat een naam een bepaald beeld kan oproepen, maar dat jij dat beeld vervolgens compleet kunt tegenspreken.
Zou ik ‘m zelf kiezen?
Heel eerlijk?
Als ik nu een naam zou mogen kiezen… dan weet ik niet of ik voor Jolien zou gaan.
Maar tegelijkertijd: het is wél wie ik ben geworden.
En misschien maakt dat het uiteindelijk toch precies goed.’
