‘Mijn kind heeft veel te weinig tijd om te lunchen in de klas en eet daardoor te weinig’

Er begon mij iets op te vallen. Mijn kind kwam steeds vaker thuis met een halfvolle broodtrommel.

In het begin dacht ik dat ze gewoon geen honger had. Of dat het brood niet lekker meer was. Misschien was ze te druk met spelen. Maar toen ik ernaar vroeg, kwam het echte verhaal naar boven: er is simpelweg te weinig tijd om te lunchen in de klas.

Mijn dochter van 6 vertelde dat de juf zegt dat ze moeten dooreten, maar dat het vaak zo snel moet dat het nauwelijks lukt om alles op te krijgen. Eerst handen wassen, dan gaan zitten, broodtrommel openen, drinken pakken, en voor je het weet is de tijd alweer voorbij. En daarna mogen ze naar buiten.

Voor een volwassene lijkt tien minuten misschien genoeg om een boterham te eten. Maar voor kinderen ligt dat anders. Ze raken snel afgeleid, praten met elkaar, moeten soms nog wennen aan zelfstandig eten. En sommige kinderen eten gewoon langzamer. Mijn kind is daar één van.

Het gevolg is dat mijn kind vaak maar de helft van de lunch eet. Dat baart me zorgen. Een schooldag is lang, en kinderen hebben energie nodig om te leren, te spelen en zich te concentreren. Als de lunch er steeds bij inschiet, vraag ik me af wat dat betekent voor hun welzijn en hun leervermogen.

Te korte pauze

Wat me ook opvalt, is dat mijn kind niet de enige is. Als ik met andere ouders praat, hoor ik hetzelfde verhaal. Broodtrommels die halfvol terugkomen. Kinderen die zeggen dat ze “geen tijd meer hadden”. Het lijkt bijna normaal te zijn geworden, terwijl dat eigenlijk helemaal niet zo hoort.

Lunchen zou geen race tegen de klok moeten zijn. Het zou een moment van rust moeten zijn in een drukke schooldag. Even zitten, eten, opladen. Niet alleen voor het lichaam, maar ook voor het hoofd.

Ik begrijp heel goed dat een schooldag strak gepland is en dat leerkrachten veel moeten organiseren. Toch denk ik dat we ons moeten afvragen wat belangrijk is. Want als kinderen niet eens rustig de tijd krijgen om te eten, wat zegt dat dan over hoe we naar hun behoeften kijken?

Voor mij is het in ieder geval duidelijk: een goede lunch begint met genoeg tijd om die ook echt op te eten. En dat is precies waar het nu aan ontbreekt.