‘Mijn jarige dochter wilde ineens niet meer trakteren op school en toen begreep ik later pas waarom’
Mijn dochter werd zeven en normaal gesproken begon ze weken van tevoren al over haar verjaardagstraktatie. Maar dit jaar wilde ze ineens helemaal niets uitdelen in de klas. Eerst dacht ik dat ze gewoon geen zin had in alle aandacht. Totdat ik erachter kwam wat er op school was gebeurd.
Mijn dochter keek er normaal gesproken enorm naar uit: jarig zijn op school. Al weken van tevoren dacht ze na over wat ze wilde trakteren. Cupcakes met roze glazuur, zakjes met snoepjes of toch iets met haar favoriete dieren erop. Ze vond het heerlijk om samen met mij iets uit te zoeken en de traktaties klaar te maken.
Maar dit jaar ging het ineens anders.
Toen ik haar vroeg wat ze wilde uitdelen voor haar zevende verjaardag, haalde ze haar schouders op.
‘Niets. Ik wil helemaal niet trakteren.’
Ik moest lachen, omdat ik dacht dat ze een grapje maakte. Maar ze keek me serieus aan. Ze wilde ook niet dat ik iets voor haar klasgenoten zou kopen en vroeg zelfs of we haar verjaardag op school konden overslaan.
Dat vond ik vreemd. Natuurlijk hoefde ze van mij geen grote traktatie te geven, maar ik begreep niet waarom ze er zo tegenop zag.
Eerst dacht ik dat ze gewoon geen zin had in de aandacht
Ik probeerde er niet te veel van te maken. Misschien vond ze het spannend om voor de klas te staan. Of misschien had ze gewoon geen zin meer in de hele verjaardagstraditie.
Toch bleef het me bezighouden.
Een paar dagen later vroeg ik voorzichtig of er iets was gebeurd waardoor ze niet meer wilde trakteren.
‘Nee hoor’, zei ze snel.
Maar aan haar gezicht zag ik dat ze het gesprek liever wilde beëindigen.
Ik besloot het even te laten rusten. Ik wilde haar verjaardag niet veranderen in iets waar ze tegenop zag. Als ze geen traktatie wilde, dan hoefde dat van mij niet.
Toch had ik het gevoel dat er meer achter zat.
Toen vertelde ze wat er in de klas was gebeurd
Een paar avonden later zaten we samen op de bank. We waren haar verjaardag aan het voorbereiden en ik vroeg nog eens of ze zeker wist dat ze niets wilde uitdelen.
Toen kwam het verhaal er ineens uit.
Bij een eerdere verjaardag in de klas had een meisje een traktatie uitgedeeld die niet iedereen lekker vond. Een paar kinderen hadden daar opmerkingen over gemaakt. Ze hadden gelachen om de traktatie en gezegd dat ze liever iets anders hadden gekregen.
Mijn dochter had erbij gestaan en was daar blijkbaar behoorlijk van geschrokken.
‘Straks vinden ze mijn traktatie ook stom’, zei ze.
Ik vond het verdrietig om te horen. Voor mij was een traktatie altijd iets feestelijks geweest. Je deelt iets uit omdat je jarig bent, niet omdat je klasgenoten er een beoordeling over moeten geven.
Maar blijkbaar voelde mijn dochter dat anders.
Ze was bang dat kinderen haar traktatie niet lekker zouden vinden, dat ze er opmerkingen over zouden maken of dat ze misschien zelfs zouden lachen.
Ik had niet gedacht dat zoiets haar zo kon bezighouden
Wat me vooral raakte, was dat ze dit al die tijd voor zichzelf had gehouden.
Ik had haar verjaardag besproken alsof het een leuke verrassing moest worden, terwijl zij ondertussen vooral bezig was met wat andere kinderen ervan zouden vinden.
Ik vroeg of ze zelf ook weleens iets had gezegd over een traktatie die ze niet lekker vond.
Ze knikte. Dat had ze weleens gedaan, gaf ze toe. Niet om iemand verdrietig te maken, maar omdat andere kinderen dat ook deden.
Dat vond ik misschien nog wel het lastigste. Mijn dochter wilde graag bij de groep horen en was daardoor bang geworden voor reacties die ze zelf ook weleens aan anderen had gegeven.
Ik probeerde uit te leggen dat niemand verplicht is om alles lekker te vinden, maar dat je daar wel vriendelijk over kunt zijn. Je kunt gewoon bedanken, ook als iets niet jouw smaak is.
Uiteindelijk mocht ze zelf kiezen
Ik besloot haar niet over te halen om toch een grote traktatie te maken. We spraken af dat ze zelf mocht bepalen wat ze wilde.
Een paar dagen later kwam ze met een idee. Ze wilde kleine zakjes met popcorn uitdelen. Niet ingewikkeld, geen uitgebreide versiering en vooral niets waar ze weken over hoefde na te denken.
Dat vond ik prima.
Op haar verjaardag ging ze met de zakjes naar school. Toen ik haar die middag ophaalde, vroeg ik voorzichtig hoe het was gegaan.
‘Goed’, zei ze. ‘Iedereen vond het lekker.’
Ik zag haar glimlachen en besloot er niet verder op door te vragen.
Misschien was het voor haar gewoon een kleine overwinning. Voor mij was het vooral een herinnering dat iets wat voor volwassenen onschuldig lijkt, voor een kind behoorlijk groot kan voelen.
Sindsdien vraag ik vaker wat er achter haar antwoord zit
Ik heb geleerd dat een kind niet altijd meteen vertelt waarom het ergens tegenop ziet. Soms zegt ze dat ze niet wil trakteren, terwijl ze eigenlijk bang is voor wat anderen zullen zeggen.
Ik wil haar leren dat ze niet iedereen tevreden hoeft te houden. Dat ze niet de perfecte traktatie hoeft mee te nemen en dat ze zich niet verantwoordelijk hoeft te voelen voor de smaak van dertig klasgenoten.
En misschien nog wel belangrijker: dat ze bij mij mag vertellen wanneer iets op school haar dwarszit.
Want haar verjaardag moest een feestje zijn. Geen moment waarop ze zich zorgen maakte over wat de rest van de klas van haar zou vinden.
