‘Mijn dochter van 7 wil ineens niet meer dat ik haar knuffel’

15.11.2026 10:11
dochter niet knuffel

‘Tot voor kort was mijn dochter een echte knuffelkont. Als ze uit school kwam, rende ze naar me toe voor een knuffel en voor het slapengaan kroop ze het liefst nog even dicht tegen me aan. Maar sinds een paar weken is dat ineens veranderd.

Wanneer ik mijn armen om haar heen sla, trekt ze zich soms terug. ‘Mam, niet zo klef’, zegt ze dan. Of ze geeft me snel een kus op mijn wang en loopt alweer verder. Ik weet dat ze ouder wordt en steeds zelfstandiger wil zijn, maar eerlijk gezegd doet het me meer dan ik had verwacht.

Ineens zijn knuffels niet meer vanzelfsprekend

Het begon eigenlijk heel onschuldig. Ik haalde mijn dochter op van school en zoals altijd wilde ik haar even een dikke knuffel geven. Normaal gesproken vond ze dat heerlijk, maar deze keer deed ze een stap achteruit.

‘Nee mama, hoeft niet’, zei ze.

Ik dacht eerst dat ze misschien een slechte dag had gehad. Misschien was ze moe of had ze gewoon even geen zin. Maar de dagen daarna gebeurde hetzelfde. Ook thuis merkte ik dat ze minder behoefte had aan lichamelijk contact.

Als ik naast haar op de bank ging zitten en mijn arm om haar heen sloeg, schoof ze soms een stukje op. Wanneer ik haar een kus wilde geven, draaide ze haar hoofd weg. En als ik vroeg of ze nog even lekker bij me wilde liggen voor het slapengaan, kreeg ik regelmatig te horen dat ze liever zelf ging lezen.

Het zijn misschien kleine dingen, maar ik merkte dat ik ze steeds vaker begon op te merken.

‘Mam, ik ben toch geen baby meer?’

Op een avond vroeg ik haar waarom ze eigenlijk niet meer zo graag knuffelde. Ze keek me een beetje verbaasd aan en zei: ‘Omdat ik al groot ben, mama.’

Daar moest ik ergens ook wel om lachen. Ze is tenslotte pas zeven. In mijn ogen is ze nog steeds mijn kleine meisje dat haar hand vasthoudt als we oversteken en soms midden in de nacht bij ons in bed kruipt.

Maar voor haar voelt dat blijkbaar anders.

Ze wil zelf haar kleding uitzoeken, alleen naar boven lopen en steeds vaker dingen zonder mijn hulp doen. Ook tegenover vriendinnen lijkt ze zich ineens wat groter te willen gedragen. Een knuffel van haar moeder vindt ze dan misschien niet meer zo stoer.

Toch had ik niet verwacht dat die behoefte aan zelfstandigheid zich ook zo duidelijk zou uiten in ons lichamelijke contact.

Doe ik iets verkeerd?

Ik heb mezelf inmiddels een paar keer afgevraagd of er misschien meer achter zit. Is er iets gebeurd op school? Heeft iemand een opmerking gemaakt over haar of over het feit dat ze nog met haar moeder knuffelt?

Ik wilde niet meteen allerlei conclusies trekken, dus vroeg ik er voorzichtig naar. Ze vertelde dat er niets aan de hand was en dat ze me nog steeds heel lief vond. Ze wilde alleen niet de hele tijd geknuffeld worden.

Dat stelde me gerust, maar tegelijkertijd moest ik ook even wennen aan haar antwoord.

Als moeder ben je gewend om je kind te troosten met een knuffel. Wanneer ze valt, verdrietig is of ergens tegenop ziet, zijn mijn armen vaak het eerste waar ze naartoe komt. Nu moet ik soms afwachten of ze dat contact zelf opzoekt.

Ik realiseer me dat ik haar behoefte aan ruimte moet respecteren. Ook als ik zelf soms juist behoefte heb aan die vertrouwde knuffel.

Ik probeer haar niet meer zomaar te knuffelen

Sindsdien probeer ik er bewuster mee om te gaan. In plaats van haar automatisch een knuffel te geven, vraag ik soms of ze er eentje wil. Als ze nee zegt, laat ik het daarbij.

Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar ik moest mezelf er echt aan herinneren. Een knuffel is voor mij een manier om te laten merken hoeveel ik van haar houd. Ik had er nooit bij stilgestaan dat zij daar op een bepaald moment misschien anders over zou denken.

Gelukkig zijn er nog genoeg momenten waarop ze zelf contact zoekt. Als ze moe is, komt ze soms alsnog naast me zitten en legt ze haar hoofd op mijn schouder. En als we samen een film kijken, kruipt ze af en toe weer lekker tegen me aan.

Ik probeer die momenten niet groter te maken dan ze zijn en vooral niet te laten merken hoe blij ik ervan word. Want ik wil niet dat ze het gevoel krijgt dat ze mij moet knuffelen om me een plezier te doen.

Langzaam wordt ze groter en dat vind ik best lastig

Wat ik misschien nog wel het moeilijkste vind, is dat deze verandering me laat beseffen hoe snel de tijd gaat. Een paar jaar geleden wilde ze het liefst de hele dag bij me op schoot zitten. Nu wil ze zelf haar boterham smeren, haar tas inpakken en bepalen wanneer ze een knuffel geeft.

Ik ben natuurlijk trots op haar zelfstandigheid. Ik wil juist dat ze leert haar eigen grenzen aan te geven en zich prettig voelt bij haar eigen keuzes. Ook als dat betekent dat ze niet altijd zin heeft in lichamelijk contact.

Maar soms mis ik dat kleine meisje dat zonder nadenken in mijn armen sprong.

Mijn man zegt dat ik het niet persoonlijk moet opvatten. Volgens hem hoort het gewoon bij haar leeftijd en zal ze echt niet ineens minder van me houden omdat ze minder knuffelt. Waarschijnlijk heeft hij gelijk.

Ik probeer mezelf er dan ook aan te herinneren dat liefde niet alleen in knuffels zit. Het zit ook in de verhalen die ze me vertelt, de grapjes die we samen maken en de momenten waarop ze me roept omdat ze iets wil laten zien.

En toch hoop ik stiekem dat ze af en toe nog even bij me komt liggen. Niet omdat het moet, maar gewoon omdat ze daar zelf zin in heeft. Want hoe groot ze zichzelf inmiddels ook vindt, voor mij blijft ze altijd mijn kleine meisje.’