‘Kunnen mijn kinderen in het weekend gewoon om 9 uur ’s ochtends in de tuin gaan spelen, of is dat asociaal?’

‘Het is zaterdagochtend. Mijn kinderen zijn al sinds half zeven wakker (waarom slapen kinderen in het weekend nooit uit?), ik heb mijn eerste kop koffie nog niet eens op en de eerste vraag van de dag komt alweer: “Mama, mogen we buiten spelen?”

En eerlijk? Dan twijfel ik.

Niet omdat ik het ze niet gun — integendeel. Buiten spelen is gezond, ze zijn hun energie kwijt en ik heb even mijn handen vrij. En het is die tijd van het jaar dat ook kán. Maar meteen schiet die andere gedachte door mijn hoofd: wat zullen de buren ervan vinden?

Is het normaal om je kinderen om 9 uur ’s ochtends in het weekend in de tuin te laten spelen? Of ben ik dan zo’n buur waar iedereen zich stiekem aan ergert?

Blijkbaar ben ik niet de enige moeder die zich dat afvraagt.

Waarom voelen zoveel ouders zich hier schuldig over?

Sinds ik kinderen heb, merk ik dat ik me ineens bewust ben van geluid. Niet van mijn eigen geluid trouwens — daar had ik vroeger nooit last van — maar van dat van mijn kinderen.

Hun gelach klinkt voor mij gezellig. Hun geschreeuw? Tja, iets minder. Maar voor buren kan het natuurlijk heel anders voelen.

Ik merk dat ik mezelf soms hoor zeggen:
“Niet zo hard!”
“Niet tegen de schutting!”
“Even rustig, de buren slapen misschien nog!”

En dan denk ik: ben ik nu overdreven, of juist netjes?

Wat mag eigenlijk volgens de regels?

Dus ben ik het gaan uitzoeken.

Het goede nieuws: kinderen mogen gewoon buiten spelen in je eigen tuin. Ook om 9 uur ’s ochtends.

Er bestaat in Nederland geen regel die zegt dat kinderen in het weekend pas later naar buiten mogen. In de meeste gemeenten begint de ‘dagperiode’ rond 07:00 of 08:00 uur. Vanaf dat moment wordt normaal leefgeluid gewoon geaccepteerd.

En laten we eerlijk zijn: spelende kinderen vallen onder normaal leefgeluid.

Dus juridisch gezien zit ik goed.

Dat stelde me al gerust.

Maar regels zijn niet hetzelfde als sociaal gedrag

En daar zit natuurlijk de echte twijfel.

Want iets kan best mogen, maar tóch onvriendelijk voelen.

Ik denk dat dat is waar veel ouders mee worstelen. We willen onze kinderen vrijheid geven, maar ook geen ruzie met de buren.

Mijn conclusie? 9 uur voelt eigenlijk heel redelijk.

Niet om 7 uur met een voetbal tegen de schutting. Niet gillend op de trampoline zodra de zon opkomt.

Maar om 9 uur? Dan vind ik persoonlijk dat het moet kunnen.

En blijkbaar vinden veel anderen dat ook.

Wat ik tegenwoordig doe

Ik heb een soort ongeschreven weekendregel voor mezelf gemaakt:

Voor 9 uur: binnen spelen of rustig beneden.
Vanaf 9 uur: deur open, schoenen aan, tuin in.

Wel probeer ik ze even te remmen:

• geen geschreeuwwedstrijden;
• niet direct de trampoline op;
• en liever eerst stoepkrijt dan voetbal.

Dat voelt voor mij als een goed compromis.

En als de buren er iets van vinden?

Eerlijk: dat vond ik het spannendst.

Maar ik heb geleerd dat openheid helpt.

Toen een buur ooit zei: “Jullie zijn vroeg wakker hè?” voelde ik me eerst aangesproken. Tot bleek dat ze het grappig bedoelde.

Sindsdien denk ik: als iemand echt last heeft, hoor ik het liever. Dan kunnen we daar rekening mee houden.

Maar ik ga mezelf ook niet meer continu schuldig voelen omdat mijn kinderen… kinderen zijn.

Misschien moeten we als ouders wat milder voor onszelf zijn

Ik denk dat veel moeders dit herkennen: dat constante afwegen.

Ben ik te streng?
Ben ik te laks?
Maak ik overlast?
Doe ik het wel goed?

Terwijl het antwoord vaak simpeler is.

Kinderen horen geluid te maken. Ze horen buiten te spelen. Ze horen te rennen, lachen en soms iets te hard te praten.

Dat is geen overlast. Dat is leven.

Dus ja: mijn kinderen mogen tegenwoordig in het weekend gewoon om 9 uur ’s ochtends de tuin in.

En ik? Ik drink eindelijk mijn koffie warm.