‘Kan ik een meisjesnaam claimen bij mijn vriendinnen terwijl ik nog niet zwanger ben, of is dat aso?’

Ik weet nog precies wanneer het begon: ergens tussen een glas wijn en een eindeloze stroom babynamen op Instagram zei ik het hardop. “Als ik ooit een dochter krijg, noem ik haar Philou.” Het bleef even stil. Niet omdat het zo’n bizarre naam is—integendeel, hij is zacht, speels en net een beetje anders—maar omdat ik er meteen iets achteraan gooide: “Dus die is alvast geclaimd.”

En daar zat ik dan. Niet zwanger, niet eens concreet bezig met kinderen, maar wel al een naam aan het reserveren alsof het een strandbedje op vakantie was.

Sindsdien vraag ik me af: is dat eigenlijk oké?

Aan de ene kant voelt het onschuldig. Namen zijn emotie. Sommige namen “passen” gewoon, nog voordat er een kind is. Voor mij is Philou zo’n naam. Ik zie meteen een klein meisje voor me met wilde haren, een eigen willetje en een lach waar je geen nee tegen kunt zeggen. Die naam voelt niet willekeurig; hij voelt persoonlijk, bijna alsof hij ooit al bij mij hoorde.

En misschien is dat wel waarom ik hem wil claimen. Niet om anderen iets te ontzeggen, maar om iets vast te houden wat voor mij betekenis heeft, nog voordat het concreet wordt.

Maar aan de andere kant… ja, het heeft ook iets ongemakkelijks.

Want wat claim je eigenlijk? Een naam is geen bezit. Mijn vriendinnen hebben net zo goed recht om verliefd te worden op precies dezelfde naam. En stel dat één van hen eerder zwanger raakt en denkt: dit is ‘m. Philou. Ga ik dan echt zeggen: “Sorry, die had ik al gereserveerd in 2026 tijdens een borrel”?

Dat klinkt ineens een stuk minder charmant.

Mag ik deze meisjesnaam claimen?

Er zit ook iets kwetsbaars onder. Want wat als ik uiteindelijk helemaal geen dochter krijg? Of geen kinderen? Dan heb ik een naam bewaakt die nooit gebruikt wordt, terwijl iemand anders hem misschien had willen geven aan een kind dat er wél komt. Dat besef maakt het idee van “claimen” ineens een beetje… leeg.

Tegelijkertijd geloof ik ook dat dit soort uitspraken vaak minder zwaar zijn dan ze klinken. Onder vriendinnen is het soms gewoon een manier om te zeggen: deze naam betekent iets voor mij. Geen juridisch contract, maar een klein vlaggetje in de grond. En goede vriendinnen begrijpen dat meestal wel. Niet als een verbod, maar als context.

Misschien zit daar de nuance.

Een naam claimen is niet per se aso—zolang je het niet behandelt als een wet. Je mag best zeggen dat je een naam prachtig vindt en dat je hoopt hem ooit te gebruiken. Maar het moment dat je het gaat verdedigen alsof iemand anders iets van je afpakt, wordt het ongemakkelijk.

Want uiteindelijk kies je een naam niet in een vacuüm. Het leven loopt niet volgens planning, en vriendschappen zijn belangrijker dan een hypothetische babynaam.

Dus ja, ik zeg het nog steeds wel eens: “Als ik ooit een dochter krijg, heet ze Philou.”
Maar ik zeg er nu iets anders bij. Iets zachters.

“Tenminste… als niemand me voor is.”

En eigenlijk meen ik dat ook.