Je denkt misschien hip te doen, maar deze zoete meisjesnaam kan later gewoon echt niet’

Ik zat op een bankje in de speeltuin toen ik het hoorde. Een jonge moeder riep enthousiast: “Lolly-May! Kom hier, schatje!”

Mijn eerste gedachte? Dat ze haar dochter een bijnaam gaf. Een koosnaampje. Iets wat je zegt als niemand meeluistert. Maar nee. Even later hoorde ik haar opnieuw: “Lolly, niet op de glijbaan zitten!”

Een naam die bleef hangen

Later raakte ik met de moeder in gesprek. Ze straalde. Ze vertelde dat ze de naam tijdens een stedentrip had gehoord, ergens in een hip koffietentje. Er zat een meisje met felgekleurde vlechtjes aan een tafeltje, haar moeder noemde haar “Lolly-May”.

“Het klonk zó vrolijk,” zei ze. “Zo zoet. Zo anders dan al die standaardnamen.”

En ik snap het. Echt waar. In een tijd waarin iedereen op zoek is naar originaliteit, voelt iets unieks als een kleine overwinning. Geen derde Emma in de klas. Geen verwarring bij het schoolplein.

Maar Lolly-May?

Zoet… misschien té zoet

Het probleem is niet dat de naam lelijk klinkt. Integendeel. Hij klinkt lief. Zacht. Speels.

Maar hij klinkt ook als… een lolly. Een snoepje. Iets wat je bij de kassa meepakt.

Een baby met de naam Lolly is misschien nog schattig. Een peuter ook. Maar stel je eens voor:

• “Dit is onze advocaat, Lolly.”

• “Dokter Lolly neemt u zo mee.”

• “Mevrouw Lolly Jansen, wilt u naar voren komen?”

Er is een dunne lijn tussen uniek en ongelukkig gekozen. En deze naam balanceert gevaarlijk dicht op die rand.

Hip of houdbaar?

We leven in een tijd van korte, catchy namen. Namen die Instagram-proof zijn. Die passen op een geboortekaartje met pastelkleuren en gouden letters.

Maar een naam is geen trenditem. Geen tas die je na twee seizoenen weer vervangt. Het is iets wat iemand zijn hele leven meedraagt.

De moeder die ik sprak, had het goed bedoeld. Ze wilde iets bijzonders. Iets dat vrolijkheid uitstraalt. En dat doet Lolly absoluut.

Maar soms moet je jezelf de vraag stellen: kies ik deze naam voor mijn kind… of kies ik hem omdat ík hem leuk vind klinken?

Een persoonlijke grens

Misschien ben ik ouderwets. Misschien ben ik minder dapper als het om namen gaat. Maar sommige zoete vondsten mogen wat mij betreft gewoon in het snoepschap blijven liggen.

Want hoe hip je ook denkt te doen — een naam moet niet alleen vandaag leuk zijn. Hij moet ook over dertig jaar nog stevig staan.

En Lolly-May? Die blijft voor mij toch vooral iets met een stokje eraan.