Is het raar om mijn kind hartig belegde crackers in plaats van brood mee te geven naar school?

Elke ochtend sta ik weer voor dezelfde vraag: wat stop ik vandaag in de broodtrommel van mijn kind? Jarenlang was het antwoord simpel. Twee boterhammen, een stuk fruit, klaar. Zo deed mijn moeder het vroeger ook, en zo lijkt bijna iedereen het te doen.

Maar bij ons thuis werkt dat dus niet altijd zo.

Mijn kind heeft namelijk periodes waarin brood gewoon… niet zo aantrekkelijk is. De ene week eet hij het zonder problemen, de andere week komt de broodtrommel bijna onaangeroerd weer mee naar huis. En eerlijk gezegd vind ik dat zonde. Niet alleen van het eten, maar ook omdat ik wil dat hij op school wél genoeg eet.

Op een gegeven moment besloot ik iets anders te proberen: crackers.

De eerste keer dat ik twijfelde

De eerste keer dat ik hartig belegde crackers in de broodtrommel stopte, voelde dat eerlijk gezegd een beetje vreemd. In mijn hoofd hoorde een schoollunch nu eenmaal uit boterhammen te bestaan. Ik vroeg me zelfs af of andere ouders of de juf dat misschien raar zouden vinden.

Ik zag het al voor me: alle kinderen met hun boterhammen, en mijn kind met crackers.

Maar tegelijkertijd dacht ik: wat maakt het eigenlijk uit?

Het belangrijkste: dat hij eet

Toen mijn kind die middag thuiskwam, was de trommel leeg. De crackers waren op. Geen restjes, geen half opgegeten boterham die weer terug in de tas zat.

Dat was voor mij eigenlijk het belangrijkste moment. Want uiteindelijk gaat het er niet om wat “normaal” is, maar om wat werkt.

Crackers zijn tenslotte ook gewoon een graanproduct. Als ik ze beleg met kaas, hummus, ei of kipfilet, krijgt mijn kind nog steeds een prima lunch binnen. Vaak stop ik er ook wat komkommer, tomaatjes of paprika bij, plus fruit.

Eigenlijk is het dus helemaal niet zo anders dan brood.

De druk van wat “hoort”

Wat me vooral opviel, is hoeveel van mijn twijfel eigenlijk komt door het idee van wat hoort. In Nederland is de boterham nu eenmaal een soort standaard voor de schoollunch. Daardoor voelt alles wat anders is al snel alsof je afwijkt.

Maar kinderen zijn geen standaardpakketjes. Wat het ene kind graag eet, vindt het andere kind misschien helemaal niks.

En als ik eerlijk ben: ik eet zelf ook niet elke dag precies hetzelfde.

Uiteindelijk kies ik voor praktisch

Inmiddels maak ik me er een stuk minder druk om. Soms krijgt mijn kind brood mee, soms crackers. Ik kijk vooral naar wat hij op dat moment graag eet en waar hij genoeg energie van krijgt.

En weet je wat? Niemand op school heeft er ooit iets van gezegd.

Misschien viel het überhaupt niemand op. Maar die meningen van andere moeders als ik dit wel eens vertel… ‘Dat kan echt niet!’, gillen ze. Pfff.’