‘Is het raar om mijn dochter dezelfde naam te geven als een nichtje van ons die we nooit zien?’

Toen mijn man en ik eindelijk de perfecte naam voor onze dochter hadden gevonden, was ik opgelucht. We waren het er allebei meteen over eens. Geen eindeloze discussies, geen lijstjes met twintig opties, geen “misschien moeten we nog even verder zoeken”. Dit was hem.

Totdat ik de naam hardop uitsprak tegen mijn moeder.

“Maar dat is toch de naam van jullie nichtje?”

Ik voelde meteen de twijfel.

Want ja. Dat klopte.

We hebben bijna geen contact met haar

Het gaat om een nichtje van mijn man. Ze is inmiddels een paar jaar oud, maar eerlijk gezegd zien we haar bijna nooit.

Onze families zijn niet heel hecht met elkaar en door omstandigheden is het contact de afgelopen jaren eigenlijk steeds verder verwaterd. We zien elkaar hooguit een keer per jaar en soms zelfs dat niet.

Mijn man heeft dus ook helemaal geen bijzondere band met haar.

Toch vond ik het ineens ingewikkeld.

Want kun je je dochter dezelfde naam geven als een kind binnen de familie, ook als je dat kind eigenlijk nooit ziet?

Of is dat gewoon ontzettend ongemakkelijk?

Toen we de naam bedachten, dachten we helemaal niet aan haar

Dat vind ik misschien nog wel het belangrijkste.

De naam kwam niet voort uit haar naam.

Sterker nog: toen we de naam voor het eerst hardop uitspraken, was ik totaal niet bezig met dat nichtje.

We waren op zoek naar een meisjesnaam die mooi klinkt, niet al te populair is en die zowel bij een klein meisje als bij een volwassen vrouw past.

En ineens was daar deze naam.

Mijn man zei hem.

Ik herhaalde hem.

We keken elkaar aan en wisten eigenlijk meteen: dit is hem.

Pas een paar dagen later realiseerde ik me dat het nichtje dezelfde naam had.

“Wacht eens even…”

Vanaf dat moment begon ik te twijfelen.

Mijn schoonfamilie vindt het vooral ‘raar’

Toen ik het aan een paar familieleden vertelde, kreeg ik verschillende reacties.

De een zei dat we ons nergens druk om moesten maken.

“Jullie zien haar toch nooit?”

Maar een ander vond het wel degelijk gek.

“Er zijn zoveel namen, waarom zou je dan precies dezelfde kiezen?”

Die opmerking bleef bij me hangen.

Want daar zat natuurlijk wel iets in.

We hadden inderdaad ook een andere naam kunnen kiezen.

Maar tegelijkertijd voelde het voor mij ook oneerlijk om een naam die wij prachtig vinden ineens van ons lijstje te schrappen, puur omdat ergens in de familie al een kind zo heet.

Mijn man heeft er veel minder moeite mee

Mijn man vindt het eigenlijk helemaal geen probleem.

Volgens hem is het verschil heel simpel: als we onze dochter vernoemen naar een nichtje met wie we veel contact hebben, is dat een ander verhaal.

Maar dat is hier helemaal niet aan de hand.

“Als we haar wekelijks zouden zien, zou ik het misschien ongemakkelijk vinden”, zei hij. “Maar we zien haar nauwelijks. Bovendien kiezen we deze naam omdat wij hem mooi vinden.”

En ergens heeft hij natuurlijk gelijk.

Een naam is niet automatisch ‘bezet’ omdat iemand anders binnen de familie hem al heeft.

Toch blijf ik met dat gevoel zitten.

Wat als we elkaar straks ineens vaker gaan zien?

Dat is het scenario waar ik steeds aan denk.

Want je weet natuurlijk nooit hoe het leven loopt.

Misschien wordt het contact met de familie over een paar jaar ineens beter. Misschien komen we elkaar vaker tegen. Misschien gaan onze kinderen juist wel veel met elkaar om.

Dan hebben we twee meisjes met exact dezelfde naam in de familie.

En hoe ongemakkelijk is dat?

Ik zie het al voor me.

“Lotte, kom eens!”

“Welke Lotte?”

Misschien maak ik het veel groter dan het is.

Maar als aanstaande moeder wil je natuurlijk geen situatie creëren waarin je kind zich later ongemakkelijk voelt.

Tegelijkertijd wil ik geen naam kiezen die ik minder mooi vind

En daar zit voor mij de echte twijfel.

Moet ik een naam laten vallen die ik prachtig vind vanwege iemand die ik nauwelijks zie?

Als ik eerlijk ben, voelt dat ook een beetje gek.

We kiezen deze naam niet om iemand na te doen. We proberen niemand voor het hoofd te stoten. En het is al helemaal niet bedoeld als een soort familieruzie.

We vinden de naam simpelweg heel mooi.

Moeten we dan echt onze keuze aanpassen?

Misschien ligt het probleem vooral bij mij

Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik begin te vermoeden dat ik mezelf vooral gek maak.

Als iemand mij zou vertellen dat hij zijn kind dezelfde naam geeft als een ver familielid dat hij nauwelijks ziet, zou ik waarschijnlijk denken: nou ja, prima toch?

Ik zou er waarschijnlijk niet eens lang bij stilstaan.

Waarom voelt het voor mij dan ineens zo enorm belangrijk?

Misschien omdat je tijdens een zwangerschap over werkelijk alles gaat twijfelen.

Over de naam. Over de babykamer. Over de kinderwagen. Over wat je wel en niet moet kopen.

En blijkbaar dus ook over een naam die toevallig al ergens in de familie voorkomt.

Toch wil ik het eerst met haar ouders bespreken

We hebben de naam nog niet definitief bekendgemaakt.

Daarom twijfel ik nu of we het haar ouders moeten vertellen voordat onze dochter geboren wordt.

Aan de ene kant denk ik: waarom zouden we toestemming moeten vragen?

Aan de andere kant wil ik ook niet dat ze via een geboortekaartje ontdekken dat wij exact dezelfde naam hebben gekozen.

Dat zou misschien nog ongemakkelijker zijn.

Ik wil vooral kunnen uitleggen dat het niets met hun dochter te maken heeft en dat we haar naam niet hebben ‘afgepakt’.

We hebben simpelweg dezelfde smaak.

Wat zouden jullie doen?

Ik ben er nog steeds niet helemaal uit.

Mijn man vindt dat we de naam gewoon moeten kiezen. Ik denk steeds aan de mogelijke ongemakkelijke momenten die kunnen ontstaan.

Maar ergens voelt het ook zonde om een naam waar we allebei zo blij van worden zomaar van ons lijstje te schrappen.

Dus ik zit nu met één grote vraag:

Is het echt raar om je dochter dezelfde naam te geven als een nichtje dat je vrijwel nooit ziet?

Of vinden we als ouders familie-etiquette soms veel belangrijker dan nodig is?

Misschien moet ik gewoon accepteren dat twee kinderen binnen dezelfde familie dezelfde naam kunnen hebben.

Want uiteindelijk is het belangrijkste natuurlijk niet of iemand anders die naam al draagt.

Het belangrijkste is dat wij, als haar ouders, straks naar onze dochter kijken en denken: ja, dit is precies de juiste naam voor jou.

Ik kan hem ook nog meer in de typische Mama Magazine-stijl trekken: wat emotioneler, iets meer familie-drama en met een titel/opening die nóg sterker op Facebook klikt.