‘Ik wist niet of ik moest lachen of huilen toen ik de gekozen meisjesnaam van mijn collega’s dochter hoorde’

‘Een babynaam kiezen is natuurlijk ontzettend persoonlijk. Wat de één prachtig vindt, kan bij de ander juist voor opgetrokken wenkbrauwen zorgen. Dat merkte ik onlangs weer toen een collega vertelde welke meisjesnaam hij en zijn partner voor hun pasgeboren dochter hadden gekozen. Ik wist eerlijk gezegd niet of ik moest lachen of huilen.

Niet omdat de naam per se lelijk is. Integendeel: hij is kort, vrolijk en absoluut niet alledaags. Maar ik moest er simpelweg zó aan wennen dat ik mezelf betrapte op een heel verbaasde blik.

De naam waar het om gaat? Dillie.

‘We hebben haar Dillie genoemd’

Het gebeurde tijdens de lunch op kantoor. Mijn collega was net een paar dagen vader en natuurlijk wilde iedereen weten hoe het met de baby ging.

‘En, hebben jullie de naam eindelijk bekendgemaakt?’ vroeg iemand.

Hij glimlachte en pakte zijn telefoon erbij. Daar stond een foto van een piepklein meisje, gewikkeld in een dekentje.

‘Dit is Dillie.’

Ik dacht eerst dat ik hem verkeerd had verstaan.

‘Dilly?’ vroeg ik voorzichtig.

‘Nee, Dillie. Met -ie.’

Toen viel er even een stilte aan tafel.

En eerlijk is eerlijk: mijn eerste gedachte was niet bepaald wat een prachtige naam. Ik dacht vooral: Dillie? Is dat echt haar naam?

Een meisjesnaam die je niet vaak hoort

Dat is misschien ook precies wat de ouders mooi vinden aan Dillie. De naam is ontzettend uniek en je zult waarschijnlijk niet snel drie meisjes met dezelfde naam in een klas tegenkomen.

Dillie klinkt bovendien lief en speels. Door de korte klank heeft de naam iets vrolijks en luchtigs. Tegelijkertijd heeft hij een opvallend nadeel: veel mensen zullen waarschijnlijk even moeten wennen aan het idee dat het daadwerkelijk om een voornaam gaat.

Dat merkte ik zelf dus ook.

Ik moest zelfs even denken aan een koosnaampje. Een naam die je normaal gesproken thuis gebruikt voor een klein meisje, maar die misschien wat minder voor de hand ligt als officiële voornaam.

‘Straks vinden we haar naam juist geweldig’

Toch bleef ik na dat gesprek aan de naam denken.

Want hoe vaker ik ‘Dillie’ hoorde, hoe minder vreemd het eigenlijk begon te klinken. En dat is misschien wel het bijzondere aan namen.

Een naam die je vandaag nog ontzettend gek vindt, kan over een paar jaar ineens heel normaal voelen.

Kijk maar naar namen die inmiddels behoorlijk ingeburgerd zijn, maar vroeger ook als bijzonder of ongewoon werden beschouwd. Namen veranderen voortdurend. Ouders kiezen steeds vaker voor korte, unieke meisjesnamen die net even anders klinken dan de traditionele namen.

Misschien is Dillie over een paar jaar dus helemaal niet meer zo verrassend.

Toch zou ik zelf niet snel voor Dillie kiezen

Hoewel ik inmiddels beter begrijp waarom mijn collega en zijn partner voor Dillie hebben gekozen, weet ik één ding zeker: ik zou zelf waarschijnlijk niet voor deze meisjesnaam kiezen.

Daarvoor klinkt hij mij nét iets te veel als een koosnaam.

Maar misschien is dat juist precies de charme ervan. De ouders wilden geen standaardnaam en zochten iets wat vrolijk, lief en uniek klinkt. Met Dillie zijn ze daar in ieder geval absoluut in geslaagd.

En eerlijk? Inmiddels betrap ik mezelf erop dat ik de naam stiekem steeds leuker begin te vinden.

Wie weet moet ik mijn eerste gedachte dus maar terugnemen.

Want misschien dacht ik in eerste instantie wel: ‘Dillie?!’

Maar over een tijdje zeg ik misschien gewoon: ‘Wat een leuke naam.’