‘Ik dacht mijn zoon een Gooische en hippe naam te geven, maar lachen ze ‘m eigenlijk gewoon uit’

Toen ik ontdekte dat ik zwanger was van een jongen, wist ik eigenlijk meteen wat voor soort naam ik wilde. Geen naam die op iedere hoek van de straat te horen was, maar ook zeker geen ingewikkelde of zelfverzonnen naam. Ik zocht iets dat stijlvol klonk, een beetje Gooisch, maar tegelijkertijd modern en stoer.

Na wekenlang namenlijsten bekijken, hardop oefenen en namen met mijn man bespreken, bleef er één naam steeds terugkomen: Pepijn.

Ik vond hem geweldig. Tot mijn zoon naar school ging en ik merkte dat andere kinderen de naam soms nét iets anders leken te horen dan ik.

Ik vond Pepijn juist zo’n leuke, Gooische naam

Voor mij had Pepijn precies de uitstraling die ik zocht. De naam klinkt verzorgd, klassiek en Nederlands, maar niet ouderwets. Bovendien vond ik hem lekker eigenwijs.

Ik zag meteen een jongetje voor me met een overhemdje, een stoere jas en later misschien een bijbaantje bij de hockeyclub. Een beetje Gooisch, maar niet overdreven.

Mijn man was in eerste instantie minder enthousiast.

‘Is Pepijn niet een beetje kakkerig?’ vroeg hij.

Juist dát vond ik er leuk aan.

Ik zei dat het tegenwoordig juist hip was om een naam te kiezen die wat klassieker klinkt. Namen als Olivier, Floris en Felix vond ik ook mooi, maar die hoorde ik inmiddels overal. Pepijn voelde voor mij nét wat origineler.

Dus de keuze was gemaakt.

Onze zoon werd Pepijn.

De eerste jaren vond ik de naam nog steeds perfect

Als baby paste de naam wat mij betreft ontzettend goed bij hem. Familie en vrienden moesten in het begin soms wennen, maar eigenlijk kreeg ik vooral positieve reacties.

‘Wat een leuke naam.’

‘Lekker Nederlands.’

En een vriendin zei zelfs dat ze Pepijn ‘echt een Gooische naam’ vond.

Daar was ik natuurlijk alleen maar blij mee.

Ook op de peuterspeelzaal leek er helemaal niets aan de hand. Ik hoorde de naam regelmatig terug wanneer ik hem ging ophalen en vond het iedere keer weer leuk om te horen.

Maar toen kwam de basisschool.

Opeens hoorde ik een heel andere versie van zijn naam

Mijn zoon zat inmiddels in groep 3 toen hij op een middag thuiskwam en vertelde over een grapje dat een klasgenootje had gemaakt.

‘Ze noemen me soms Peppie,’ zei hij. En ze plagen hem soms met ‘PIJN’ in zijn naam.

Ik moest er in eerste instantie om lachen.

‘Nou ja, dat is toch eigenlijk best grappig?’

Maar hij vond het zelf duidelijk minder leuk.

Later hoorde ik hem een keer vertellen dat een paar kinderen expres overdreven ‘Pé-pijn’ zeiden wanneer ze hem riepen. ‘Doet dat pijnnnnn!’.

Toen dacht ik voor het eerst: misschien heb ik bij deze naam helemaal niet stilgestaan bij hoe kinderen ermee omgaan.

Want als volwassene hoor ik vooral een stijlvolle, klassieke naam. Kinderen horen soms vooral de klank en zoeken daar een grapje bij.

Was Pepijn dan toch een verkeerde keuze?

Nee, zo zou ik het zeker niet willen zeggen.

Iedere naam kan wel ergens een bijnaam, rijmpje of flauwe grap aan opleveren. Bij de ene naam gebeurt dat sneller dan bij de andere, maar uiteindelijk spelen vooral de context en de kinderen zelf een rol.

Wat ik wel heb geleerd, is dat je een naam niet alleen moet beoordelen op hoe hij klinkt wanneer je hem als ouder uitspreekt.

Je moet hem ook eens hardop zeggen alsof je een kind op het schoolplein roept.

‘Pepijn, kom je?’

‘Pepijn, je broodtrommel!’

‘Pepijn, niet rennen!’

En misschien zelfs nadenken over mogelijke bijnamen en rijmwoorden.

Toch zou ik hem opnieuw kiezen

Ondanks alles zou ik de naam van mijn zoon niet zomaar veranderen. Ik vind Pepijn nog steeds een prachtige naam.

Sterker nog: hoe ouder hij wordt, hoe beter ik hem bij hem vind passen.

Het grappige is dat ik inmiddels ook begrijp waarom mensen hem soms als typisch Gooisch of een beetje kakkerig beschouwen. Dat was precies de uitstraling waar ik destijds naar op zoek was.

Alleen had ik niet verwacht dat kinderen daar hun eigen draai aan zouden geven.

En misschien is dat wel het belangrijkste wat ik andere ouders zou willen meegeven: kies vooral een naam die je mooi vindt, maar spreek hem ook eens uit door de oren van een kind.

Want een naam kan voor een ouder chic, hip en stijlvol klinken, terwijl een kind er op het schoolplein ineens iets compleet anders van maakt.