‘Hoe ga ik om met vriendjes die aan mijn zoons verklappen dat Sinterklaas niet bestaat?’

15.11.2026 07:09

Het is ieder jaar weer een van de gezelligste periodes voor kinderen: de intocht van Sinterklaas, de schoen zetten, liedjes zingen en vol spanning uitkijken naar pakjesavond. Maar voor ouders die de magie van Sinterklaas graag nog even willen bewaren, is er ook een moment waar ze tegenop kunnen zien.

Wat als een vriendje op school of tijdens het buitenspelen ineens verklapt dat Sinterklaas helemaal niet bestaat? Moet je daar iets van zeggen, de ouders aanspreken of juist je kinderen zelf laten ontdekken hoe het zit?

Het moment waarop een ander kind het geheim verklapt

Mijn zoons kijken ieder jaar enorm uit naar Sinterklaas. Zodra de eerste pepernoten in de winkels liggen, begint het aftellen. De schoen wordt regelmatig gezet, er worden tekeningen gemaakt en iedere avond wordt er uitgebreid besproken wat ze dit jaar hopen te krijgen.

Ik vind het heerlijk om die spanning en verwondering te zien. Juist daarom vind ik het jammer dat het geheim soms al op jonge leeftijd door andere kinderen wordt verklapt.

Op het schoolplein of tijdens het buitenspelen komt het onderwerp vanzelf ter sprake. Vooral kinderen die al wat ouder zijn, weten soms precies hoe ze de jongere kinderen uit hun Sinterklaasgeloof kunnen halen.

‘Mijn grote broer heeft verteld dat Sinterklaas niet echt bestaat’, of: ‘Mijn vader heeft gezegd dat jullie ouders alle cadeautjes kopen.’

Voor het kind dat dit vertelt, is het misschien gewoon een interessant nieuwtje. Maar voor het kind dat het hoort, kan het behoorlijk confronterend zijn.

Waarom vertellen kinderen elkaar dat Sinterklaas niet bestaat?

Kinderen ontdekken op verschillende momenten dat Sinterklaas niet echt bestaat. Vaak horen ze het van oudere broers en zussen, klasgenootjes of vriendjes uit de buurt.

Sommige kinderen kunnen niet wachten om hun nieuwe kennis te delen. Ze vinden het spannend dat ze iets weten wat jongere kinderen nog geloven. Anderen doen het misschien omdat ze zelf niet meer geloven en het vreemd vinden dat leeftijdgenootjes dat nog wel doen.

Er kan ook sprake zijn van groepsdruk. Wanneer een paar kinderen in de klas beweren dat Sinterklaas niet bestaat, willen anderen laten zien dat ze daar ook van op de hoogte zijn.

Meestal is het niet bedoeld om een ander kind verdriet te doen. Toch kan de manier waarop het verteld wordt behoorlijk hard aankomen.

Wat als je kind ineens begint te twijfelen?

Het kan gebeuren dat je zoon thuiskomt met vragen. Misschien heeft een vriendje verteld dat papa en mama de cadeautjes kopen. Of hij vraagt ineens waarom Sinterklaas op zoveel verschillende plekken tegelijk kan zijn.

Het is verleidelijk om direct te zeggen dat het niet waar is en dat Sinterklaas natuurlijk gewoon bestaat. Toch is het verstandig om eerst te luisteren naar wat je kind precies heeft gehoord en hoe hij daar zelf over denkt.

Je kunt bijvoorbeeld vragen: ‘Wat denk jij zelf?’ of ‘Hoe kwam dat vriendje erbij?’

Zo ontdek je of je kind echt twijfelt, verdrietig is of vooral benieuwd is naar jouw reactie.

Je hoeft ook niet meteen een uitgebreid verhaal te verzinnen. Jonge kinderen kunnen soms prima leven met een beetje onzekerheid en vinden het vooral fijn als je hun vragen serieus neemt.

Moet je eerlijk vertellen dat Sinterklaas niet bestaat?

Dat is misschien wel de lastigste vraag voor ouders. Zeker wanneer je kind nog jong is en je merkt dat het graag wil blijven geloven.

Er bestaat geen vaste leeftijd waarop je het Sinterklaasverhaal moet vertellen. Sommige kinderen ontdekken het rond hun zesde of zevende jaar, terwijl andere kinderen pas later vragen beginnen te stellen.

Een handige manier om hiermee om te gaan, is aansluiten bij wat je kind zelf al weet en vermoedt.

Wanneer je zoon heel direct vraagt of papa en mama de cadeautjes kopen, kun je ervoor kiezen eerlijk te antwoorden. Je kunt daarbij uitleggen dat Sinterklaas een bijzonder feest is dat volwassenen samen met kinderen vieren en dat ouders helpen om de magie te laten bestaan.

Maak er geen groot geheim van waar je kind zich later voor moet schamen. Het is helemaal niet gek dat hij in Sinterklaas heeft geloofd. Dat hoort voor veel kinderen bij het plezier van de feestperiode.

Moet je de ouders van het vriendje aanspreken?

Dat hangt vooral af van de situatie. Wanneer een vriendje een keer iets verklapt, zou ik niet meteen de andere ouders benaderen. Kinderen mogen onderling natuurlijk praten over wat ze geloven en ontdekken.

Anders wordt het lastig om te bepalen wie wanneer iets wel of niet mag vertellen.

Maar er is een verschil tussen een kind dat toevallig vertelt dat Sinterklaas niet bestaat en een kind dat er bewust plezier in heeft om jongere kinderen hun geloof af te nemen.

Als een vriendje herhaaldelijk probeert je zoon verdrietig te maken of hem uitlacht omdat hij nog gelooft, mag je daar best iets van zeggen. Je kunt het eventueel ook met de leerkracht bespreken wanneer het op school steeds terugkomt.

Het doel hoeft niet te zijn dat kinderen hun mond moeten houden over Sinterklaas. Wel dat ze rekening leren houden met de gevoelens van anderen.

Hoe voorkom je dat de magie meteen verdwijnt?

Misschien is het belangrijkste om te onthouden dat het Sinterklaasfeest niet ophoudt zodra je kind ontdekt hoe het verhaal werkelijk in elkaar zit.

Ook als je zoon niet meer gelooft, kan hij nog steeds genieten van het schoenzetten, de cadeautjes, het strooigoed en de gezelligheid thuis.

Je kunt hem zelfs betrekken bij het geheim voor jongere kinderen. Misschien vindt hij het leuk om te helpen met het klaarzetten van de schoenen of om cadeautjes te verstoppen voor zijn broertje of zusje.

Zo krijgt het feest een andere betekenis. Eerst was hij degene die vol spanning op Sinterklaas wachtte, nu kan hij helpen om diezelfde spanning voor anderen te bewaren.

En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste aan deze traditie: de magie hoeft niet te verdwijnen wanneer je kind ouder wordt. Hij leert alleen een andere rol te spelen in het feest.

Dit kun je tegen je kind zeggen

Wanneer je zoon thuiskomt met het verhaal dat Sinterklaas niet bestaat, hoef je niet direct in de verdediging te schieten. Je kunt bijvoorbeeld zeggen:

  • ‘Sommige kinderen geloven niet meer in Sinterklaas. Andere kinderen vinden het nog heel leuk om in het verhaal mee te gaan.’
  • ‘Wat vond jij ervan toen je vriendje dat vertelde?’
  • ‘Je mag altijd alles aan ons vragen, ook als je ergens over twijfelt.’
  • ‘Als jij weet hoe het zit, hoef je dat niet meteen aan andere kinderen te vertellen. Misschien geloven zij nog heel graag.’

Zo geef je je kind de ruimte om zelf vragen te stellen en ontdek je tegelijkertijd hoe hij met het geheim omgaat.

Uiteindelijk kun je niet voorkomen dat andere kinderen op een dag vertellen hoe het zit. Maar je kunt er wel voor zorgen dat je zoon zich veilig genoeg voelt om met zijn vragen bij jou te komen. En dat is misschien nog wel belangrijker dan het geheim zelf.