Het gênantste wat ik ooit heb meegemaakt is toen ze op het consultatiebureau vroegen of ik mijn kind had geknepen

‘Ik dacht altijd dat ik redelijk ontspannen was bij het consultatiebureau. Je komt er tenslotte met je baby voor de standaard controles: wegen, meten, vragen beantwoorden en weer naar huis. Maar tijdens één van die afspraken kreeg ik een vraag die ik echt nooit meer vergeet.

De verpleegkundige keek naar het been van mijn dochter en vroeg ineens: “Heb je haar misschien geknepen?”

Ik wist serieus even niet wat ik moest zeggen.

Ik zag meteen waar ze naar keek

Mijn dochter was toen nog geen jaar oud. Ze was een vrolijke baby, maar ze had ook een behoorlijk gevoelige huid. Ze had regelmatig rode plekjes en blauwe plekjes, vooral omdat ze inmiddels overal naartoe kroop en zichzelf voortdurend ergens tegenaan stootte.

Die ochtend had ik haar aangekleed en eerlijk gezegd had ik er niet eens bij stilgestaan dat er iets bijzonders aan haar been te zien was.

Tot de verpleegkundige haar tijdens het onderzoek optilde.

Ze keek even naar haar been en vroeg vervolgens of ik wist waar dat plekje vandaan kwam.

“Volgens mij heeft ze zich gisteren gestoten,” antwoordde ik.

Ze keek nog een keer.

En toen kwam die vraag.

“Heb je haar misschien geknepen?”

Ik voelde me meteen ontzettend ongemakkelijk

Ik weet dat het consultatiebureau natuurlijk regelmatig naar signalen van kindermishandeling moet kijken. Dat begrijp ik ook.

Maar op dat moment voelde het totaal anders.

Ik zat daar als moeder met mijn baby op schoot en ineens voelde het alsof ik mezelf moest verdedigen.

“Nee, natuurlijk niet”, zei ik.

Het kwam er waarschijnlijk nog sneller en feller uit dan ik bedoeld had.

De verpleegkundige bleef gelukkig rustig en legde uit waarom ze het vroeg. Ze zag een klein blauwachtig plekje op het been van mijn dochter dat volgens haar ook door een kneepje zou kunnen zijn ontstaan.

Ze wilde simpelweg weten waar het vandaan kwam.

Maar toch schaamde ik me enorm.

Had ik dan iets verkeerd gedaan?

Het gekke was dat ik na afloop vooral aan mezelf begon te twijfelen.

Had ik haar misschien te stevig vastgepakt?

Had ik haar tijdens het aankleden ergens geraakt?

Was het überhaupt wel een blauwe plek?

Ik liep het consultatiebureau uit met mijn dochter in de kinderwagen en bleef er maar over nadenken.

Ik wist dat ik haar niet had geknepen. Maar waarom voelde ik me dan toch schuldig?

Dat vond ik misschien nog wel het vervelendste aan de hele situatie.

Het consultatiebureau bedoelde het waarschijnlijk helemaal niet zo

Toen ik er later met mijn partner over sprak, zei hij eigenlijk precies wat ik zelf ook wist: de verpleegkundige deed waarschijnlijk gewoon haar werk.

Op het consultatiebureau wordt niet alleen gekeken naar de groei en ontwikkeling van een kind. Er wordt ook gelet op de gezondheid en het welzijn van kinderen.

Een opvallende plek, blauwe plek of verwonding kan daarom aanleiding zijn om wat extra vragen te stellen.

En achteraf snap ik dat.

Toch blijft vooral het moment zelf me bij.

Want voor mij was het niet zomaar een vraag. Ik hoorde op dat moment vooral:

“Heb jij dit bij je eigen kind gedaan?”

En dat kwam behoorlijk hard binnen.

Ik denk dat meer moeders hiervan schrikken

Sindsdien kijk ik bij ieder bezoek eigenlijk met andere ogen naar dit soort vragen.

Ik snap inmiddels dat zorgverleners soms dingen moeten controleren waar je als ouder helemaal niet bij stilstaat. Een vraag hoeft ook absoluut geen beschuldiging te zijn.

Maar ik denk dat veel ouders zich in zo’n situatie toch ongemakkelijk zouden voelen.

Je doet namelijk iedere dag je uiterste best voor je kind. Je voedt haar, troost haar, brengt haar naar bed, maakt je zorgen als ze koorts heeft en probeert ondertussen alles zo goed mogelijk te doen.

En dan krijg je ineens de vraag of je haar hebt geknepen.

Dat vergeet je niet zomaar.

Achteraf kan ik er zelfs een beetje om lachen

Een paar dagen later zag ik het plekje op haar been opnieuw en moest ik eigenlijk een beetje lachen.

Mijn dochter had zichzelf die week namelijk nog drie keer ergens tegenaan gestoten.

Ze was een echte kleine ontdekkingsreiziger en vond werkelijk ieder hoekje, tafelpootje en speeltje interessant.

Waarschijnlijk was dat kleine plekje dus helemaal niet zo mysterieus.

Maar de vraag van het consultatiebureau blijft me altijd bij.

Niet omdat ik boos ben op de verpleegkundige.

Wel omdat ik op dat moment voor het eerst besefte hoe kwetsbaar je je als moeder kunt voelen.

Je komt binnen voor een gewone controle van je baby en loopt naar buiten met een vraag die nog dagen door je hoofd blijft spoken.

En misschien is dat uiteindelijk wel het gênantste moment dat ik als moeder heb meegemaakt.’