‘Deze naam van de zoon van mijn vriendin, ik schrok me eerlijk gezegd rot toen ik het voor het eerst hoorde’
Ik zal eerlijk zijn: toen mijn vriendin me vertelde hoe haar pasgeboren zoontje zou gaan heten, moest ik even slikken.
“Remo,” zei ze trots.
Mijn eerste gedachte? Hè? Heb ik dat wel goed verstaan?
Ik had die naam nog nooit gehoord en wist oprecht niet wat ik ervan moest vinden. Het was zó anders dan de namen die je tegenwoordig overal hoort.
Remo was totaal onverwacht
In mijn omgeving hoor ik vooral namen als Noah, Lucas, Finn, Liam en Sem. Mooie namen, absoluut. Maar ook namen die je regelmatig tegenkomt op het schoolplein.
Remo voelde compleet anders.
Ik vroeg voorzichtig waar de naam vandaan kwam. Mijn vriendin vertelde dat ze bewust op zoek waren geweest naar een jongensnaam die niet iedereen kende, maar die wel makkelijk uit te spreken was.
En zo kwamen ze uit bij Remo.
Mijn eerste reactie was niet mijn definitieve mening
Als ik heel eerlijk ben, moest de naam even landen.
Dat gebeurt eigenlijk wel vaker bij bijzondere babynamen. We zijn gewend aan wat we vaak horen. Alles wat daarvan afwijkt, voelt in eerste instantie vreemd.
Maar naarmate ik de naam vaker hoorde, begon ik hem steeds mooier te vinden.
Sterker nog: inmiddels kan ik me bijna niet voorstellen dat haar zoontje anders zou heten.
Bijzondere babynamen blijven hangen
Wat ik inmiddels wel heb geleerd, is dat een unieke naam vaak veel langer blijft hangen.
Als iemand zegt dat hij een zoontje heeft die Noah heet, denk ik: leuke naam.
Maar als iemand vertelt dat zijn zoon Remo heet, onthoud ik die naam meteen.
Dat maakt hem juist bijzonder.
De naam past perfect bij hem
Toen ik Remo voor het eerst ontmoette, viel alles op zijn plek.
Hij is een vrolijk, nieuwsgierig jongetje met een enorme glimlach en op de een of andere manier past die naam precies bij hem. Nu hij wat ouder is ben ik er ook gewoon helemaal aan gewend.
Dat klinkt misschien gek, maar sommige namen krijgen pas echt betekenis zodra je het gezicht erbij kent.
En dat gebeurde hier ook.
We oordelen veel te snel over babynamen
Het zette me aan het denken.
Hoe vaak vormen we eigenlijk meteen een mening over een babynaam?
Vaak baseren we dat op één persoon die we ooit kenden, een bekende Nederlander of simpelweg omdat we de naam nog nooit hebben gehoord.
Maar uiteindelijk went bijna iedere naam.
Wat vandaag bijzonder klinkt, kan over tien jaar zomaar heel normaal zijn.
Ik zou niet meer schrikken van de naam Remo
Als iemand me nu vertelt dat zijn zoon Remo heet, zou ik niet eens meer opkijken.
Sterker nog, ik vind het inmiddels een stoere, frisse en originele jongensnaam. Hij is kort, krachtig en net even anders zonder ingewikkeld te zijn.
Mijn eerste reactie was dus misschien wat overdreven.
Soms moet een naam gewoon even de kans krijgen om te groeien.
En eerlijk? Dat is bij Remo absoluut gelukt.