‘De juf wil de veters van de schoenen van mijn 6-jarige zoon niet even strikken, is dat niet onaardig?’

Toen mijn 6-jarige zoon thuiskwam met zijn veters los, dacht ik er in eerste instantie niets van. Hij kan zijn eigen schoenen inmiddels prima aantrekken en meestal lukt het strikken ook steeds beter. Maar toen hij vertelde waarom zijn veters nog los zaten, moest ik eerlijk gezegd even slikken.

“De juf wilde ze niet voor me strikken.”

Ik keek hem aan en vroeg wat er precies was gebeurd.

“Ze zei dat ik het zelf moest doen.”

En daar bleef ik een beetje mee zitten.

Hij is pas 6

Begrijp me niet verkeerd: ik vind het juist belangrijk dat mijn zoon zelfstandig wordt. Thuis probeer ik hem ook steeds meer zelf te laten doen.

Zelf zijn jas aantrekken. Zelf zijn tas inpakken. Zelf zijn schoenen aandoen. En als zijn veters loszitten, vraag ik hem regelmatig of hij ze zelf wil strikken.

Maar hij is zes.

Een veterstrikdiploma heeft hij nog niet bepaald.

Soms lukt het hem goed en soms raakt hij compleet in de knoop met die twee veters. Dan trekt hij er net zo lang aan totdat er uiteindelijk een soort onontwarbare knoop ontstaat.

Toen hij vertelde dat hij op school aan de juf had gevraagd of zij zijn veter wilde strikken, verwachtte ik eigenlijk dat ze dat gewoon even zou doen.

Het duurt tenslotte hooguit een paar seconden.

‘Maar ze zei dat ik het zelf moest kunnen’

Volgens mijn zoon had de juf gezegd dat hij het zelf moest leren.

Daar kon ik ergens ook wel inkomen.

Een kind van zes mag best gestimuleerd worden om dingen zelfstandig te doen. Sterker nog: waarschijnlijk is dat precies wat zijn juf probeert te bereiken.

Toch vroeg ik me af of er een verschil zit tussen een kind iets zelf laten proberen en een kind helemaal niet helpen.

Als hij aan mij vraagt of ik zijn veter wil strikken, zeg ik ook niet altijd meteen ja. Soms zeg ik: “Probeer het eerst zelf.”

Maar als ik zie dat hij echt niet verder komt, help ik hem.

Waarom zou dat op school anders zijn?

Misschien kijk ik er wel te veel als moeder naar

Ik merkte dat ik mezelf tijdens het avondeten steeds dezelfde vraag stelde.

Ben ik nu overdreven?

Misschien vindt een andere moeder dit helemaal geen probleem. Misschien denkt zij juist: kom op, je bent zes, leer het zelf.

En ergens begrijp ik dat.

Een juf heeft natuurlijk niet alleen mijn zoon in de klas. Ze heeft een hele groep kinderen die allemaal iets van haar nodig kunnen hebben. Als ze bij ieder los veterje, open ritsje en scheefzittende jas moet helpen, blijft er waarschijnlijk weinig tijd over voor de rest van de klas.

Dat maakte mijn gevoel meteen iets genuanceerder.

Toch zou ik willen dat ze hem af en toe helpt

Wat ik vooral lastig vind, is dat mijn zoon het gevoel kreeg dat hij er alleen voor stond.

Niet bij het leren van iets nieuws, maar op een moment waarop hij simpelweg hulp nodig had.

En misschien is dát wel het verschil.

Ik verwacht niet dat de juf iedere dag zijn schoenen aantrekt of zijn veters voor hem strikt. Ik wil helemaal niet dat mijn kind afhankelijk wordt van anderen voor dingen die hij uiteindelijk zelf moet leren.

Maar een kind van zes mag toch nog steeds om hulp vragen?

Voor mij zit zelfstandigheid namelijk niet alleen in alles zelf kunnen.

Het zit óók in durven zeggen: “Ik weet niet hoe dit moet, kun je me helpen?”

Misschien is het vooral een kwestie van aanleren

Daarom ben ik uiteindelijk ook niet boos naar school gestapt.

Ik heb mijn zoon uitgelegd dat hij eerst zelf mag proberen zijn veters te strikken. Lukt het niet, dan mag hij om hulp vragen. En als iemand hem vertelt dat hij het zelf moet leren, hoeft dat niet meteen te betekenen dat diegene onaardig is.

Misschien was de boodschap van zijn juf wel precies hetzelfde als die van mij thuis: je kunt dit leren, probeer het nog eens.

Alleen voelt zo’n opmerking voor een kind soms heel anders wanneer hij zijn ouders niet naast zich heeft.

Zou jij dit van een juf verwachten?

Ik blijf het daarom een beetje een lastige kwestie vinden.

Aan de ene kant vind ik dat een 6-jarige steeds zelfstandiger mag worden. Een juf hoeft natuurlijk niet voor ieder kind voortdurend praktische dingen over te nemen.

Aan de andere kant denk ik ook: als een kind van zes even hulp vraagt met zijn veters, waarom zou je die hulp dan niet geven als je daar op dat moment de mogelijkheid toe hebt?

Misschien zit het antwoord wel ergens in het midden.

Help een kind wanneer het echt vastloopt, maar geef het daarna vooral de ruimte om het zelf te leren.

En eerlijk? Ik denk dat ik dat thuis ook maar wat vaker ga oefenen.

Want mijn zoon mag dan best groot worden, voorlopig zijn die twee veters soms nog gewoon een behoorlijk ingewikkeld probleem.