‘Mijn dochter trekt zelf al haar haren uit haar hoofd, zonder dat ze het doorheeft. Wat kan ik doen?’

Een moeder zoekt op social media hulp, want ze ziet dat haar dochter zelf haar haren uit haar hoofd trekt. Wat kan ze doen? 

‘Ik zoek een oplossing voor mijn dochter die haar haren uittrekt. Ze doet het aan 1 kant ze zit er zo in te draaien als ze moe is. en soms gewoon ineens zit ze te wrijven en dan trekt ze er ineens aan en lacht ze ermee ik heb ze als eerste oplossing kort laten knippen om het terug in model te laten groeien maar nu het weer gegroeid is doet ze het gewoon opnieuw.

Ik heb al een dokter gebeld ik heb al met huis van kind gebeld voor oplossingen maar nog niet de juiste ik hoop dat iemand hier met de juiste oplossing kan komen. Mama in nood en hopeloos…’

Over haar: ze is een heel speels gelukkig meisje lacht altijd babbelt, veel knuffelt eindeloos en is heel rustig van haar zelf.’

Een andere moeder herkent dit en geeft advies.

Wat ik zelf probeer – kleine stappen, veel geduld

Ik merkte al snel dat roepen “Niet aan je haar zitten!” totaal geen zin heeft. Ze schrikt ervan en voelt zich bekeken. Daarom probeer ik het anders:

1. Rustmomenten creëren

Als ze overprikkeld is, pak ik het moment aan om even samen te zitten, een boekje te lezen of muziek op te zetten.

2. Haar handen iets anders geven

Een stressbal, een fidget toy, een elastiekje — iets dat ze kan friemelen zonder zichzelf pijn te doen.

3. Praten zonder druk

Op rustige momenten vraag ik voorzichtig hoe ze zich voelt. Vaak komt er dan iets kleins naar boven: een toets, een ruzietje, een volle schooldag.

4. Extra liefdevolle aandacht

Niet in de vorm van grote gesprekken, maar gewoon knuffels, samen kletsen voor het slapengaan, even op schoot. Het helpt haar aarden.

Wat ik vooral heb geleerd

Mijn dochter doet dit niet expres. Het is geen drift, geen koppigheid, geen “gekke gewoonte”. Het is een uiting van spanning, concentratie of overprikkeling — iets wat veel meer kinderen doen dan ik dacht.

En ik? Ik leer nu beter kijken, meer ademhalen en minder straffen of corrigeren. Ik probeer haar te helpen haar eigen rust te vinden, stapje voor stapje.

Ik weet niet precies hoe lang het duurt voordat ze ermee stopt. Maar ik weet wel dat ze me nodig heeft — niet om te zeggen dat ze iets verkeerd doet, maar om haar hand vast te houden wanneer ze zelf nog niet doorheeft wat haar lichaam doet.